मम मथुरामण्डलं विंशत्योजनपरिमितं विस्तीर्णं विद्यते। तस्य मध्यभागे, हे देवि, दुःखनाशकः केशवः स्थितः। तत्र यस्यां मध्ये कश्चन म्रियते, स वसुधरे, मुक्तिमेव लभते। तं देवानां प्रभुं दृष्ट्वा मनसः शोकः कुतः स्यात्? स महाप्रलयपर्यन्तं संसारपथे न पतति। नूनं, तं यः पश्यति, स एव मोक्षं प्राप्नोति—त्रयाणां संशयो नास्ति। स महात्मा, सुन्दरः, केशवसदृशरूपधारी च। कृतयुगे राजा नाम्ना मान्धाता आसीत्। तस्मै मम भक्त्या तुष्टायाहं तद्रूपमददं। स यदा मथुरां प्राप्तवान्, तदा लवणो हतः। तद्रूपं पुण्यं दिव्यम्, तेजोमयं सुररूपमस्ति। तेन मनसा तद्भद्रं वाराहीरूपं निर्मितम्। हे देवि, कपिलः ऋषिसत्तमः, इन्द्रेण पूजितः। तदा तेन वरं लब्ध्वा इन्द्रो हृष्टः अभवत्। तस्मात् कपिलात् तदा इन्द्रः परमं दिव्यं ज्ञानं प्राप। ततः स महाबलः इन्द्रलोकं जितुम् अगच्छत्। तत्र रावणेन देवाः पराजिताः, बलवानिन्द्रश्च। तत्र रावणः रत्नमण्डितगृहं प्रविष्टः। हे देवि, स राक्षसः रावणः तेन मोहितः। हे दामोदर, हृषीकेश, हिरण्याक्षनिषूदन! नमो नमस्ते नारायणाय कूर्मरूपिणे। हे साध्वि, त्वां अहं न पश्यामि, न च पृच्छितुं शक्नोमि। सदा त्वं मयि कृपां कुरु, भक्तिपरायणाय। स भगवान् जनार्दनः, लोकनाथः, सौम्यरूपं धारयामास। नमो नमः, कूर्मतनु, नारायण! हे देव, त्वं लघुरूपः; अहं त्वां नेतुं न समर्थः। अहं त्वां अनुत्तमां लङ्कापुर्यां नेतुम् इच्छामि। श्रीवराह उवाच—कपिलस्य वचनं श्रुत्वा रावणः किंचिदुवाच। त्वां दृष्ट्वा मयि दृढा भक्तिर्जाता। तस्य भक्तिरेव प्रकाशरूपा अभवत्। स तम् आत्मगृहे स्थाप्य लङ्कां नीतवान्। ततः रामः, अयोध्येश्वरः, राक्षसश्रेष्ठं हत्वा, विभीषणं लङ्काधिपतिं अभिषिच्य। श्रीरामः उवाच—‘अद्य इन्द्रलोकात् आगतमयं राक्षसं देवतां मे ददातु।’ अहं प्रतिदिनं वराहरूपिणं देवमर्चयामि। ततः स कपिलं दिव्यरूपिणं समर्पितवान्। अयोध्यायां तं स्थाप्य, तस्मिन्नेव काले पूजां चकार। ततः लवणवधाय शत्रुघ्नं प्रेषितवान्। स च चतुरङ्गबलसमेतः मथुरां प्रति जगाम। लवणं हत्वा शत्रुघ्नः मथुरानगरीं प्रविष्टः। तत्र षड्विंशतिसहस्राणि वेदवेदाङ्गपारगाः ब्राह्मणाः आसन्।