तेषु ब्राह्मणेषु एकः ब्राह्मणः ब्रह्महत्या-पापेन चिह्नितः आसीत्। तस्य ब्रह्महत्या-रूपम् सर्वैः स्पष्टं दृष्टम्। सः पूर्वं तत्र न गतः, वैकुण्ठे स्नानं कृतवान्। तदा पृथिव्याः साक्षात्, सर्वे पृष्टवन्तः—“किमेतत्? किमेतत्?” इति। द्विजातीनां त्यागः वा तस्य प्रवाहस्य गमनं कस्मात्? कस्य दोषात् वा कारणात्? इत्यपि पृष्टवन्तः। यदा सः वैकुण्ठे निमग्नः अभवत्, तदा ब्रह्महत्या-पापः तस्मात् निर्गतः। तेषां प्रश्नानां उत्तरं दत्वा, देवाधिदेवः तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छत्। वैकुण्ठ-तीर्थे यः स्नानं करोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सूतोवाच—गन्धर्वकुण्डः नाम्ना सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठः। तत्र स्नानं कृत्वा पुरुषः गन्धर्वैः सह आनन्दं अनुभवति। मम मथुरा-प्रदेशः विंशत्याः योजनानां विस्तारः। तस्य मध्ये केशवः दुःखहरः तिष्ठति। यः तत्र मध्ये मृत्युः प्राप्नोति, सः मुक्तिं लभते। देवाधिदेवस्य दर्शनं कृत्वा, मनः शोकं कथं कुर्यात्? सः महाप्रलयपर्यन्तं संसारं न प्राप्नोति। निःसन्देहं, यः तं पश्यति, सः मुक्तिं प्राप्नोति। सः महाकायः, सुन्दरः, केशवस्य रूपं सदृशः। कृतयुगे मन्धाता नाम राजा आसीत्। तस्मै भक्त्या तुष्टः अहं तं प्रतिमां दत्तवान्। यदा सः मथुरां प्राप्तवान्, तदा लवणः हतः। सा प्रतिमा पुण्या, दिव्या, तेजोमयी, सुररूपा च। तस्य मनसा वाराही-शुभप्रतिमा निर्मिता। कपिलः ऋषिस्रेष्ठः, इन्द्रेण पूजितः। वरं लब्ध्वा, सा सुन्दरी इन्द्रः हर्षितः अभवत्। तस्मात् इन्द्रः तं परमं दिव्यज्ञानं प्राप्तवान्। ततः बलवान् इन्द्रलोकं विजेतुं गतः। देवाः रावणेन पराजिताः, इन्द्रः अपि पराजितः। तत्र रावणः रत्नमण्डितगृहं प्रविष्टवान्। तं राक्षसः रावणः मोहितः अभवत्। “दमोदर! हृषीकेश! हिरण्याक्ष-वधः कर्ता!” इति स्तुत्याः। “नारायण! कूर्मरूप! नमः ते।” इति। “सद्गुणिनि! अहं त्वां न पश्यामि, न पृच्छामि। सदा त्वं मयि अनुग्रहं कुरु, भक्त्या नमन्तं माम्।" जनार्दनः, लोकनाथः, सौम्यरूपं धारयामास। “देव! त्वं लघुशरीरः; अहं त्वां उत्थापयितुं न शक्नोमि। असाधारणां लङ्कापुर्यां त्वां नेतुम् इच्छामि।” श्रीवराहः उवाच—कपिलस्य वचः श्रुत्वा, रावणः वदति। “त्वां दृष्ट्वा मम अचला भक्ति: उत्पन्ना।” तस्य भक्ति: धारयन्, तस्य रूपं लघुं अभवत्। सः तं स्वगृहं स्थाप्य, लङ्कां प्राप्य अनयत्।