ततः स उत्तमब्राह्मणः तया सह कल्पग्रामं जगाम। तत्र यज्ञदानादिभिः यः कश्चन, स सदा तत्र भोजनं प्राप्नोति। हे पृथिवि, चक्रतीर्थं कल्पग्रामात् शतगुणं अधिकं श्रेयस्करं; किं कल्पग्रामे, किं वा वाराणस्यां तस्य, शुभे! यत्र यदि कृमिरपि कीटः वा जायते, स चतुर्भुजस्वरूपं प्राप्नोति। एवं श्रीमद्वराहपुराणे, मथुरामाहात्म्ये, चक्रतीर्थमहात्म्यं नाम द्विशत् षष्टितमं द्विशत् द्वितीयं च अध्यायः समाप्तः। अथ पुनः, हे पृथिवि, कपिलवराहमहात्म्यं कथयिष्यामि, शृणु। मिथिलायां रम्यायां पुरीं जनकेन शासितां, तत्र ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याः शूद्राश्च आसन्। तेषां मध्ये, हे शुभे, मथुरायां भक्ति: उत्पन्ना। तत्रैव, तेषां मध्ये, ब्रह्महत्यापापचिह्नितः कश्चन ब्राह्मणः आसीत्। स ब्रह्महत्यारूपः सर्वैः प्रत्यक्षं दृष्टः। स तु पूर्वं न गतः, वैकुण्ठतीर्थे स्नानं कृतवान्। ततः, हे पृथिवि, तैः पृष्टं—"किं एतत्? किं एतत्?" तेन दोषेण वा कारणेन द्विजः त्यक्तः, धारा तं वज्रं त्यक्त्वा गतवती? यदा स वैकुण्ठतीर्थे निमग्नः, तदा तस्मात् ब्रह्महत्या पापं निष्क्रान्तम्। तैः एवं पृष्टः, देवेशः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। यः कश्चन वैकुण्ठतीर्थे स्नानं करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सूतः उवाच—गन्धर्वकुण्डं नाम तीर्थानां श्रेष्ठतमम्। हे देवि, यः तत्र स्नानं करोति, स गन्धर्वैः सह मोदते। मम मथुरामण्डलं विंशतियोगनपरिमितम्। तत्र, हे देवि, केशवः दुःखनाशकः मध्ये स्थितः। हे वसुधरे, ये तत्र मध्ये म्रियन्ते, ते मोक्षं प्राप्नुवन्ति। देवेशं दृष्ट्वा, मनः कुतः शोकं लभेत? स महाप्रलयपर्यन्तं संसारं न प्रपद्यते। न संशयः—यः तं पश्यति, स मोक्षं प्राप्नोति। स महाकायः, सुन्दरः, केशवस्वरूपसमः। कृतयुगे, मांधाता नाम राजा आसीत्। तस्य भक्तिरेण तुष्टः अहं तस्मै मूर्तिं दत्तवान्। यदा स मथुरां प्राप्तः, तदा लवणः हतः। सा मूर्तिः पावनी, दिव्या, तेजोमयी, दिव्यस्वरूपा। तेन चित्तेन सा शुभा वाराहीमूर्ति: निर्मिता। हे देवि, कपिलः मुनिश्रेष्ठः इन्द्रेण पूजितः। वरं लब्ध्वा, सा सुन्दरी इन्द्रः हर्षितः अभवत्। तस्मात् काले, इन्द्रः तस्मात् परमं दिव्यं ज्ञानं प्राप्तवान्। ततः स बलवान् स्वर्गविजयाय इन्द्रलोकं गतः। तत्र, रावणेन देवाः जिताः, बलवान् इन्द्रः अपि। रावणः मणिविलसितगृहं प्रविष्टः। हे देवि, स राक्षसः रावणः तेन मोहितः।