सा तु यज्ञस्थले कुप्यं भूमिगतं स्थापयित्वा तत्रैव नित्यं निवसति। दीर्घकालानन्तरं तं द्विजश्रेष्ठं ब्राह्मणाः पृष्टवन्तः। तदा सः सर्वं स्वकथां तेषां समक्षं निवेदितवान्। ततः ब्राह्मणाः तं ऊचुः—“त्वं शूद्रः असि।” किन्तु अस्माकं निर्णये पुनः ब्राह्मणत्वे स्थितः असि। ततः स्नानार्थं सः चक्रतीर्थं गतम्। तत्र तस्य पत्नी हर्षपूर्णहृदया पतिं वाक्यम् अब्रवीत्। तस्य स्नेहपूर्णं वाक्यं श्रुत्वा पतिः प्रत्युवाच। पतिवाक्यं श्रुत्वा पत्नी पुनः वाक्यम् उक्तवती। “चक्रतीर्थस्य प्रभावेन त्वं मुक्तः असि, द्विजश्रेष्ठ।” ततः सः उत्तमः ब्राह्मणः तया सह कल्पग्रामं गतः। तत्र यज्ञभागार्थं यः अन्नं दीयते, तं तत्रैव सर्वदा भुञ्जते। हे पृथिवि, चक्रतीर्थं कल्पग्रामात् शतगुणं अधिकं। कल्पग्रामस्य किम्? वाराणस्याः अपि किम्? हे शुभे, तत्र यः कृमिः वा कीटः वा जायते, सः अपि चतुर्भुजं रूपं प्राप्नोति। एवं चक्रतीर्थमहात्म्यवर्णनं, मथुरामाहात्म्यविभागे, श्रीवराहपुराणे, एकशतषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, हे पृथिवि, अहं पुनः कपिलवराहमहात्म्यं कथयिष्यामि, शृणु। मिथिलायां सुरम्ये नगरे, जनकस्य अधीन्यां, ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याः शूद्राः च आसन्। तेषु, हे सुन्दरी, मथुरायां भक्तिः उत्पन्ना। तेषु एकः ब्राह्मणः ब्रह्महत्या दोषेन चिन्हितः आसीत्। तस्य ब्रह्महत्या मूर्तिमती सर्वैः दृश्यमाना आसीत्। सः पूर्वं न गतः, वैकुण्ठे स्नानं कृतवान्। तत्र, हे पृथिवि, जनाः पृष्टवन्तः—“किमेतत्? किमेतत्?” केन दोषेन तीरः द्विजं त्यक्त्वा निर्गतः? यदा सः वैकुण्ठे निमग्नः अभवत्, तदा ब्रह्महत्या पापं तं त्यक्त्वा निर्गतम्। एवं तैः पृष्टः देवाधिपः तत्रैव अन्तर्धानं कृतवान्। यः वैकुण्ठतीर्थे स्नानं करोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। सूतः उवाच—गन्धर्वकुण्डः नाम सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठः। हे देवी, तत्र स्नानं कृत्वा पुरुषः गन्धर्वैः सह रमते। मम मथुरादेशः विंशतियोगनं विस्तारितः। तत्र, हे देवी, केशवः दुःखनाशकः मध्ये स्थितः। हे वसुधरे, मध्ये यः म्रियते, सः मोक्षं प्राप्नोति। तं देवेशं दृष्ट्वा, मनः किम् दुःखितं भवेत्? सः महाप्रलयपर्यन्तं संसारं न प्राप्नोति। न संशयः—यः तं पश्यति, सः मोक्षं प्राप्नोति। सः विशालरूपः, सुन्दरः, केशवरूपसदृशः। कृतयुगे, मन्धाता नाम राजा आसीत्। तस्य भक्त्या तुष्टः अहं तस्मै मूर्तिं दत्तवान्। यदा सः मथुरां समागतः, तदा लवणः हतः।