पितरं मूर्च्छितं दृष्ट्वा सुतः अत्यन्तं रुरोद। सः पुनः पुनः अवदत्—"नायं मृत्युकृत्याय योग्यः।" आत्मनः त्यागिनं प्रति अपस्तम्बः एवमुक्तवान्—"तपः विधेयम्, न तु उदककर्म।" ततः सुतः, भाग्यवती, स्वश्वशुरगृहं जगाम। तत्र तेन उक्तम्—"त्वं ब्रह्महत्यापापं आपन्नः, यत्र इच्छसि तत्र गच्छ।" सुतः प्रत्युवाच—"मया कदापि ब्राह्मणवधः न कृतः।" श्वशुरः तस्य वचनं श्रुत्वा अवदत्—"हे मुनि, तस्मात् दोषात् ब्रह्महत्याफलम् आप्तवान्।" एकवर्षेण स दोषः पातितस्य सह पतति इति। श्वशुरस्य वचनं श्रुत्वा सः जामाता प्रत्युवाच। तद्वचनं श्रुत्वा सत्यव्रतः ब्राह्मणः प्रत्युत्तरं दत्तवान्—"त्वं पितृघ्नः, अन्यत्र तव शुद्धिः न संभवति।" दीर्घकालानन्तरं सः मथुरानगरं प्राप्तः। तत्र कनीयसी कनीयसी कन्यापुरे कौशिकः राजा वसति। तस्य यज्ञे द्विसहस्रं ब्राह्मणाः भागं गृह्णन्ति। दीर्घकालानन्तरं श्वशुरस्य मनसि चिन्ता उत्पन्ना। सः स्वां दुहितरं प्रेरयामास—"त्वं मथुरानगरं गच्छ।" सा दिव्यज्ञानात् सदा स्वपत्न्या सह तत्र उपस्थिताभूत्। सायं काले भोजनं कृत्वा निर्गच्छति स्म। पात्रं गर्ते स्थापयित्वा सदा यज्ञस्थले वसति स्म। ततः कालान्तरे तैः ब्राह्मणैः तं द्विजश्रेष्ठं पृष्टवन्तः। सः स्वकथां सम्पूर्णां निवेदितवान्। तदा ब्राह्मणाः तस्मै ऊचुः—"त्वं शूद्रः।" किन्तु अस्माकं वचनेन त्वं पुनः ब्राह्मणः अभवः। ततः सः स्नानार्थं चक्रतीर्थं गतवान्। तदा तस्य पत्नी हृष्टया हृदया पतिं प्रति वचनमुवाच। तस्य स्नेहपूर्णं वचनं श्रुत्वा पतिः प्रत्युत्तरं दत्तवान्। पतिवाक्यं श्रुत्वा पत्नी पुनरपि अवदत्—"चक्रतीर्थस्य प्रभावात् त्वं मुक्तः, द्विजश्रेष्ठ।" ततः सः उत्तमः ब्राह्मणः स्वपत्नीया सह कल्पग्रामं गतवान्। तत्र यत्र हविर्दत्तं, ते सदा तत्र भोजनं कुर्वन्ति। हे पृथिवि, चक्रतीर्थं कल्पग्रामात् शतगुणं विशिष्यते। तस्मिन्नेव तस्य किं कल्पग्रामं वा काशी वा? शुभे, तत्र यः कृमिः कीटो वा जायते, सः चतुर्भुजस्वरूपं प्राप्नोति। एवं श्रीमद्वराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये चक्रतीर्थमाहात्म्यनाम षडुत्तरशतद्व्यधिकषष्टितमोऽध्यायः समाप्तः। अथ पुनः, हे पृथिवि, अन्यां कथां कथयामि—कपिलवराहमाहात्म्यं शृणु। मिथिलायां जनकाधिष्ठितायां रम्यायां पुरी, तत्र ब्राह्मणाः, क्षत्रियाः, वैश्याः, शूद्राश्च आसन्। तेषां मध्ये, सुन्दरि, मथुरायां भक्तिः उत्पन्ना।