कल्पग्रामे तत्र द्वौ उत्तमौ ब्राह्मणौ सदा निवसत:। तयोः एकः रोगेण पीडितः दशमं अवस्थां प्राप्तवान्। मृत्युः समीपमागच्छति तदा धर्मात्मा स्वपुत्रं सम्बोधयामास। तस्य पुत्रेण स महर्षिः गङ्गायाः तटे नीतः। वेदाध्ययननिष्ठः स पुत्रस्नेहेन मार्गदर्शितः। तस्मिन्नेव काले कल्पग्रामे सिद्धमहर्षेः कन्या सुभगा सुष्ठु कटिस्निग्धा आसीत्। एकदा दिव्यव्यवस्थया काञ्यकुब्जवासी कश्चित् आगच्छत्। स ब्राह्मणः तां सतीं पृष्टवान्—"सुभगे, त्वं कुतः अत्र आगता?" दिव्यज्ञानेन तम् ज्ञात्वा ब्राह्मणः तं सत्कारं अकरोत्। स ब्राह्मणः सदा स्वश्वशुरगृहे भोजनं अकरोत्। तस्मिन्नेव काले तस्य पिता भगवत्सेवकः अत्यन्तं दुर्बलः अभवत्। तदा स पुत्रः पृष्टवान्—"भगवन्, मम पिता कदा मृत्युम् प्राप्तः?" स ब्राह्मणः उवाच—"सदा शूद्रनिर्मितं भोजनं उपयुज्यते, द्विजश्रेष्ठ।" शूद्रनिर्मितं भोजनं तव पितुः पादे वर्तमानम्। यः शूद्रभोजनात् वञ्चितः, तस्य मृत्युः आगच्छति। पुत्रस्य वचः श्रुत्वा स आत्मनं दोषयामास। स पितुः समीपात् निर्गत्य स्वश्वशुरगृहे गच्छति। शोकात् पीडितः दुर्बलः द्विजश्रेष्ठः मृत्युम् इच्छन् अभवत्। समीपे शिलां दृष्ट्वा पादेन गृह्य ताम्। ततः जीवनं त्यक्त्वा काललोकं अगच्छत्। पितरं मूर्च्छितं दृष्ट्वा पुत्रः अत्यन्तं रुरोद। पुनः उवाच—"अयं अन्त्यकर्मणि अर्हः नास्ति।" अपस्तम्बः तस्य आत्मत्यागिनः विषये उक्तवान्—"प्रायश्चित्तं विधेयम्, जलदानं न कर्तव्यम्।" तस्य पुत्रः, भाग्यशालिन, स्वश्वशुरगृहे अगच्छत्। "त्वं ब्राह्मणघ्नपापं प्राप्तवान्; यत्र इच्छसि तत्र गच्छ।" स उवाच—"मया कदापि ब्राह्मणमृत्युकारणं न कृतम्।" श्वशुरस्य वचनं श्रुत्वा स पुत्रजामाता उवाच। तदा श्वशुरः उवाच—"तस्मात् दोषात्, मुनिश्रेष्ठ, ब्राह्मणहत्याफलं त्वया प्राप्तम्।" "एकवर्षे पतितस्य पापं सह पतति।" श्वशुरस्य वचनं श्रुत्वा पुत्रजामाता प्रत्युवाच। तस्य वचः श्रुत्वा व्रतानिष्ठः ब्राह्मणः प्रत्युत्तरं दत्तवान्। "पितृघ्नस्य शुद्धिः अन्यत्र न संभवति।" दीर्घकालं पश्चात् स मथुरापुरीं प्राप्तवान्। तत्र कुशिकः राजा कन्यापुरे निवसति। तस्य यज्ञे द्विसहस्रं ब्राह्मणाः भागं गृह्णन्ति। दीर्घकालं पश्चात् श्वशुरस्य मनसि चिन्ता उत्पन्ना। स स्वां कन्यां प्रेरितवान्—"मथुरापुरीं गच्छ।" तदा दिव्यज्ञानात् सा सदा स्वपत्न्यं सह वर्तमानाऽभवत्। दिनान्ते सा भोजनं कृत्वा निर्गच्छति।