ब्राह्मणः कश्चित् वेदविदां श्रेष्ठः स्वकन्यया पुत्रेण च सह एकत्र स्थित्वा धर्मनिष्ठया चन्द्रियजयेन तत्र वासं कृतवान्। तस्मिन्नेव काले स ब्राह्मणः सिद्धर्षिणा सहैकत्र निवसन् शालिग्रामे सदा वासं कर्तव्यमिति भूमिपते स्मारितः। स च सदा कल्पग्रामस्य महिमानं वर्णयन् तत्रैव काले निर्गमस्य चिन्तां कृत्वा तं सिद्धर्षिं पप्रच्छ। तदा तस्य वाक्यं श्रुत्वा सिद्धर्षिः प्राह—"ब्राह्मणश्रेष्ठ, दुःखजनकं यद्वाक्यं त्वया प्रार्थितं, तच्छृणु।" ततः स सिद्धर्षिः तं वेदविदं ब्राह्मणं दक्षिणहस्तेन गृहित्वा तौ द्वौ ब्राह्मणश्रेष्ठौ समारुह्य कल्पग्रामे नित्यं निवासं कृतवन्तौ। कालान्तरं स ब्राह्मणः व्याधिना पीडितः दशमं अवस्थां प्राप्तः। मृत्युसमीपं गच्छन् धर्मात्मा सः स्वपुत्रं प्रति उवाच। पुत्रेण स महर्षिः गङ्गातटं नीतः, स वेदाध्ययनरतः पितृभक्त्या तत्र नीतः। तस्मिन्काले कल्पग्रामे सिद्धर्षेः कन्या सुकुमारतन्वी तिष्ठति स्म। एकदा दैवयोगेन काश्चन काञ्यकुब्जवासी तत्र आगतः। तेन ब्राह्मणेन तां कन्यां पृष्टम्—"सुभगे, त्वं कुतः अत्र आगता?" दिव्यज्ञानात् तं ब्राह्मणं जञात्वा सः तं सत्कारं कृतवान्। स ब्राह्मणः सदा स्वश्वशुरगृहे भोजनं कुर्वन् वर्तते। तस्मिन्काले तस्य पिता भगवत्परायणः अतीव दुर्बलः जातः। सः पृच्छति—"भगवन्, मम पिता कदा म्रियते इति वद।" तदा उक्तं—"स शूद्रपाकं भोजनं निरन्तरं कृत्वा स्थितः, तदन्नं तव पितुः पादयोः उपस्थिता। शूद्रपाकभोजनवियोगात् एव मृत्युः तस्य आगमिष्यति।" पुत्रस्य वाक्यं श्रुत्वा सः आत्मनं निन्दन् स्वपितुः समीपं त्यक्त्वा श्वशुरगृहं गतः। शोकक्लिष्टः स द्विजश्रेष्ठः मृत्युम् इच्छन् आश्रित्य समीपस्थं शिलाखण्डं पादेन गृहीत्वा प्राणान् त्यक्त्वा काललोकं गतः। पितरं मूर्च्छितं दृष्ट्वा स पुत्रः अत्यन्तं रोदनं कृतवान्। पुनः सः उक्तवान्—"एषः अन्त्यकर्मणि न योग्यः।" अपस्तम्बेन अपि उक्तं यः स्वदेहं त्यजति तस्य प्रायश्चित्तं विधेयं, न तु उदकक्रिया। तस्मात् सः पुत्रः श्वशुरगृहं जगाम। तत्र तेन उक्तम्—"त्वं ब्रह्महत्या-पापं आप्तवान्, यत्र इच्छसि तत्र गच्छ।" सः प्रत्युवाच—"मया कदापि ब्राह्मणस्य मृत्युर्न कृतः।" तदा श्वशुरेण पुत्रश्वशुरवचनं श्रुत्वा प्रोक्तम्—"हे मुनिश्रेष्ठ, तस्मात् दोषात् ब्रह्महत्यानुग्रहोऽपि प्राप्तः। संवत्सरेण सः पापफलम् अनुवर्तते।