वराहपुराणम्

सर्वदिशः क्रमशः परिक्रम्य, यथाविधि सर्वासु दिशासु, ये ब्रह्मघ्नाः, सुरापानिनः, चौराः, व्रतभङ्गिनश्च, ते मथुरायाः परिक्रमेण पापात् विमुक्ताः भवन्ति। अन्ये अपि तान् दृष्ट्वा शुद्धाः रोगरहिताश्च स्युः। सर्वपापैः विमुक्ताः ते परमां गतिं प्राप्नुवन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरापरिक्रमारूपो ऽयं षष्टितमः अध्यायः समाप्तः। अनन्तरं देववनस्य माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि। ये मोहिता धर्मात् च्युताः सर्वज्ञानविहीनाश्च, ते मानवा धर्मकर्मणा नर्कदुःखं अननुभूय, पुण्येन विमुच्यन्ते। श्रीवराह उवाच— या देवी मथुरा पातकनाशिनी, सा नर्कयातनां हरति। ये मथुरायां निवसन्ति, तीर्थसेवायां रता वा, तेषां मध्ये ये शतं कर्माणि सम्यग् अकुर्वन्, तेषां प्रथमं मधुवनं, द्वितीयं तालवनं, चतुर्थं काम्यकवनं, सप्तमं खादिरवनं, नवमं लोहार्गलवनं पापनाशनं, एकादशं भाण्डीरवनं, द्वादशं वृन्दकवनं। ये एतानि वनानि क्रमशः परिक्रम्य, जितेन्द्रियाः सन्ति, तेषां पुण्यफलं अनन्तं भवति। एवं श्रीमद् वराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये देववनमाहात्म्यनामकः एकषष्टितमः अध्यायः समाप्तः। इदानीं चक्रतीर्थस्य माहात्म्यं शृणु। श्रीवराह उवाच— जम्बूद्वीपस्य भूषणं महागृहोदयनामकं तीर्थं विद्यते। तत्र वेदविद् ब्राह्मणः स्वकन्यां पुत्रञ्च गृहीत्वा वसति स्म, धर्मनिष्ठः, जितेन्द्रियः। स ब्राह्मणः तदा सिद्धमहर्षिणा सह तत्र निवसन्, शालिग्रामे सदा स्थित्वा, कल्पग्रामस्य माहात्म्यं सततं वर्णयामास। किञ्चित्कालानन्तरं तस्य गन्तुमिच्छा समुत्पन्ना, तदा सः सिद्धमहर्षिं पप्रच्छ। तस्य वचनं श्रुत्वा सिद्धमहर्षिः प्राह— "ब्राह्मणश्रेष्ठ, दुःखकरं याच्ञां शृणु।" ततः स सिद्धमहर्षिः तं वेदविदं ब्राह्मणं दक्षिणहस्तेन गृहीत्वा, तौ द्वौ ब्राह्मणश्रेष्ठौ आकाशे प्रोत्पत्य, कल्पग्रामे नित्यं निवासं कृतवन्तौ। तत्रैव काले तस्मिन्नेव कल्पग्रामे, तस्मिन्नेव द्विजेण सह, तस्य पुत्रः पितुः आज्ञया, रोगपीडितं दशमस्थां गतं पितरं गङ्गातटे नयामास। वेदाध्ययनरतः स पुत्रः पितृभक्त्या तं नीतवान्। तत्रैव कल्पग्रामे सिद्धमहर्षेः एक कन्या सुभगा आसीत्। एकदा दैवयोगेन काञ्यकुब्जवासी ब्राह्मणः तत्र आगतः। स तां कन्यां पप्रच्छ— "सुभगे, कुतः अत्र आगता?" स ब्राह्मणः दिव्येन ज्ञानेन तं ज्ञात्वा, तं सत्कृत्य, सदा पितृगृहे भोजनं कुर्वन् अवसत्। एवं श्रीमद् वराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये चक्रतीर्थमाहात्म्यं नाम द्विषष्टितमः अध्यायः समाप्तः।