रुद्रस्य महदधिष्ठानं तत्र अस्ति, यस्य रूपं महादेवमुखवत् प्रकाशते। तस्मात् स्थलात् उत्तरदिशं निरीक्ष्य गणेश्वरं देवमेकं पश्यति। तत्र बहुविधविनोदवेषेण गवां स्त्रियः स्वसम्पदः च जयन्ति। तत्र गुपालकृष्णस्य गमनं महापापविनाशनं भवति। यत् यत्र यथा च कृतं, तदेव तत्र सम्पद्यते। अनन्तरं यमुनाजलेषु महतीं शुद्धां पुण्यतीर्थां गन्तव्यम्। ततः पुण्यरूपे गर्ग्यतीर्थे च यथावत् प्रतिपत्तव्यम्। तत्र स्नात्वा सोमेश्वरदेवदर्शनं कृत्वा तीर्थफलमवाप्नोति। सम्यक् हविर्दानादिकं कृत्वा विष्णुसायुज्यं लभते। एवं धारालोपनके, वैकुण्ठखण्डवेलके च, तद्वत् गोपालतीर्थे मुक्तिकेश्वरे च, सर्वत्रैव। एतानि तीर्थानि विश्रान्तिरूपाणि प्रसिद्धानि। तत्र देवपितृपूजनं सम्यक् कृत्वा, पश्चात् देवतां सम्पूज्य, तवाज्ञया मम मथुरायाः यात्राफलसम्पत्तिः सिध्यति। विश्रान्तौ स्नात्वा पितृभ्यः तर्पणं दत्त्वा, ततः सुमङ्गलां गत्वा यात्राफलप्राप्तिः प्रार्थनीया। तव कृपया ममायात्रा सफलत्वं प्राप्नुयात् इति। तत्र प्रदक्षिणां कृत्वा महातपस्वी सुरक्षितः विश्राममकरोत्। स्वनाम्ना चिह्नं स्थाप्य, यात्राफलं स प्राप्नोति। एवं दृष्ट्वा, कृष्णनिर्मितां देवीं प्रति गन्तव्यम्। तत्रानन्दनिवासः, वरप्रदायकः, अचिन्त्यकर्मकृष्णस्य सम्पत्तिः अस्ति। यत्र शब्दः शुभः, दक्षिणद्वारे च मंगलध्वनिः श्रूयते। भयकाले कृष्णः चण्डिकां देवीं ध्यातवान्। तां दुःखनाशिनीं दृष्ट्वा, मानवः सुखी भवति। सा देवी कृष्णेन कंसवधाय उत्तरदिशि प्रकटिता। अनन्तरं मल्लविजयकाङ्क्षया कृष्णः वज्राननं ध्यातवान्। कृष्णः स्वकाम्यफलप्राप्त्या स्वाभिलषितं सम्पादितवान्। स शुभां, सर्वपापहरां, सौभाग्यप्रदां प्रार्थितवान्। स सूर्यः, वरदः देवः, मथुराकुलनाथः अभवत्। एवं कार्तिकशुक्लनवम्यां प्रदक्षिणां कृत्वा, क्रमशः सर्वासु दिशासु, यावत् दिशः सन्ति, गच्छेत्। ये ब्रह्महाः, सुरापाः, चौराः, व्रतभङ्गिनः च, ते अपि मथुराप्रदक्षिणां कृत्वा पापमुक्ता भवन्ति। तं दृष्ट्वा अन्ये अपि शुद्धाः रोगमुक्ताश्च भवन्ति। सर्वपापविनिर्मुक्ताः, परमं पदं लभन्ते। एवं श्रीवराहपुराणे मथुराप्रदक्षिणाविभूतिनामकं षष्टितमं शततमध्यायः समाप्तः। अथ देववनस्य माहात्म्यं कथ्यते। ये मोहिता, धर्मपराङ्मुखाः, सर्वज्ञानविहीनाश्च, ते नरकदुःखमनुभूय न, पुण्यकर्मभिः मानवाः। श्रीवराह उवाच— या देवी नरकयातनां नाशयति, सा मथुरा पापनाशिनी।