वराहपुराणम्

शृणु देवि, मथुरायाः पुण्यस्थलस्य माहात्म्यकथां यथाशास्त्रं प्रवक्ष्यामि। यः कश्चित् तत्र स्नानं करोति, स ब्रह्मलोकप्राप्त्यर्हः स्यात्। पञ्चैते स्थाना महापातकनाशनानि ख्यातानि, यत्र गोपीश्वरनाम देवता महाघोरपातकविनाशकः प्रतिष्ठितः। तत्रैव हरिणा गोपीरूपाणि क्रीडार्थं निर्मितानि। तस्मिन्नेव काले शकटं भग्नं जातं, घटपात्रशालया सह। धर्मेण समालिङ्ग्य, कौशलपूर्वकं मायया तद्गोपितम्। तत्र गोपालवेषधारीं देवतां हरिणा स्वयं सम्प्रक्षालित्य, गोपिकावृत्तेन मण्डलेन स्नापिता सुवर्णकुण्डलधारिणी बभूव। मातलिना तत्रैव गोपेश्वरः सम्प्रतिष्ठापितः पूजितश्च। तत्र सप्तसामुद्रिकाख्या पुण्यकूपः निर्मलजलसम्पन्नः। एवं कर्त्रा सप्तत्येकसप्ततिः कुलानि पितॄणां उद्धृतानि। तस्य पितरः कोटिशः शतशः वर्षाणां परितुष्टाः सन्ति। यः तत्रैव मरणं प्राप्नोति, स इन्द्रलोकमधिगच्छति। तथैव गोपालेश्वरमध्यात् ब्रह्मलोकलाभकामः ब्रह्मलोकं यान्ति। नरः स्वकुलात् दश पूर्वजान् दश चोत्तरजान् उद्धरति। यदा स तत्रैव प्राणान् त्यजति, तदा मम लोके गच्छति। मथुरायाः दक्षिणदिशि फाल्गुनकनाम क्षेत्रमस्ति। तत्र फाल्गुनके महापुण्ये यः कश्चित् सम्प्रतिष्ठां करोति, स देवैः सह मोदते। तत्र तालवनं नाम स्थलं, यत्र धेनुकासुरेण रक्षितं, निर्मलवारिजाकीर्णं सरः स्फटिकवद् जलसम्पन्नम्। संपीठकाख्यं परमं स्थानं मम क्षेत्रे तत्रास्ति। ये पुरुषाः तत्रैकाहवासिनः स्नानं कुर्वन्ति, तत्रैव प्राणत्यागानन्तरं मम लोके गच्छन्ति। तत्र पुण्येन मया शुभसूर्यः पूजितः। तत्रैव सूर्यः पद्महस्तः दृष्टः। कृष्णपक्षस्य सप्तम्यां सदा सूर्यस्तत्र तिष्ठति। तत्र कस्यापि न किंचिद् दुर्लभं; सूर्यः सर्वं ददाति। पुमान् वा स्त्री वा, यः कश्चित् तत्र स्नात्वा सम्प्रतिष्ठां वा कृत्वा, स नूनं पूर्णफलमवाप्नोति। सूर्यं पुरतः स्थाप्य, भीष्मः महाबलवान् तत्रैव तद् फलमवाप्तवान्। तत्र स्नानेन दानेन वा यदिच्छितं तत् प्राप्यते। एवं श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये मालयार्जुनादिपुण्यस्थले स्नानादिकस्य स्तुतिनामकः सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। अथ मथुरायाः पुण्यस्थलप्रादुर्भावः प्रवक्ष्यामि। मम मथुराक्षेत्रं विंशत्योजने व्याप्नोति। वर्षाकाले तत्रैव सुखदायकस्थले वासः कार्यः। सप्तसु द्वीपेषु तिर्थानि पुण्यस्थानानि च सन्ति। मथुरायां भूमौ सुप्तोत्थितं मां दृष्ट्वा, हे पृथिवि, पद्मलोचनं मम मुखं दृष्ट्वा, सर्वे मथुरावासी मुक्तिपात्रा भवन्ति। पुनः कालिन्द्यां स्नात्वा मम लोके पूज्यते। यः कश्चित् केशवस्य मथुरायां प्रदक्षिणां करोति, स महान् पुण्यलाभी भवति।