सुधनः हरिं विष्णुं लोकनाथं रात्रौ जागरणं कृत्वा आगतः। सः ब्रह्मराक्षसस्य समीपं गत्वा उक्तवान्—यथानियमं वा यथेष्टं वा, सत्येन त्वं, भयानक ब्रह्मराक्षस, मां भक्षय। ततः ब्रह्मराक्षसः मधुरं वचनं सुधनाय उवाच—भवान् वणिक्, अतिविद्वान् च, एवं मार्गः प्राप्तः। सत्यधर्मबलात् मोक्षं प्राप्नुयाम्, न तव नृतेः पुण्यं भोजनं करिष्यामि। अर्धं, पूर्णं, वा अर्धमुहूर्तं, हे श्रेष्ठवणिक्, एकस्य नृत्यस्य पुण्यं दत्त्वा, यथोक्तं पुण्यं न दास्यामि—तथा कुरु। कस्य कर्मदोषात् राक्षसत्वं प्राप्तम्? सुधनस्य वचनं श्रुत्वा राक्षसः हसित्वा उवाच—अग्निदत्तः नाम चन्दसां कुलस्य श्रेष्ठब्राह्मणः आसीत्। सः सुगृहकामनया मृतः राक्षसत्वं प्राप्तवान्। हे उत्तमवणिक्, एकस्य विश्रामकालस्य पुण्यं दिहि। सुधनः उवाच—साधु राक्षस, एकं नृत्यं तुभ्यं दत्तम्। श्रीवराहः उवाच—देवः तं पुरतः स्थितं दृष्ट्वा भूमिं जगाम। देवदेवः जनार्दनः मधुरं वचनं उवाच—उत्तमं दिव्यं वाहनं आरोह्य मम लोकं गच्छ। सुधनः स्वदेहसहितः स्वकुटुम्बेन स्वर्गं गतः। हे वसुधरा, तस्य पुण्यस्थलस्य प्रभावः एवमेव तव कथितः। तस्य पुण्यस्थलस्य प्रभावेन सुधनः मोक्षं प्राप्तवान्। यः तत्र स्नानं करोति, हे वसुधरा, सः राजसूययज्ञस्य फलम् आप्नोति। यः वृषस्य मोक्षणं करोति, सः सर्वं कुलं उद्धरति। तेन पितरः च महापितरः च सर्वदा उद्धृताः। एवं श्रीवराहपुराणे, मथुरामाहात्म्ये, अकूरतीर्थप्रभाववर्णनं नाम पंचपञ्चाशत्तमोऽध्यायः। अथ मथुरायाः प्रादुर्भावः—मम प्रियं वत्सक्रीडनकं नाम पुण्यस्थलं वर्णयामि। तत्र केवलं स्नानं कृत्वा मनुष्यः वातलोकं प्राप्नोति। अन्यं ते कथयामि, शृणु वसुधरे। साले ताले तमाले अर्जुनवृक्षैः सहितं तत्र, स्नानं भाण्डीरके कृत्वा, यमिताहारः शान्तः च, तत्र प्राणं त्यक्त्वा मम लोकं प्राप्नोति। तत्र अहं गोभिः गोपालैः सह क्रीडिष्यामि। तत्र महती पुण्यपूर्णा तडागे, बहुशाखालतावृते, सः गन्धर्वाप्सरसः सह क्रीडनं करोति। अन्यं ते कथयामि, यः महापापं नाशयति। यत्र केशी हतः तत्र पुण्यं शतगुणं अधिकं। तस्मात् तत्र पुण्यं शतगुणं, नात्र संशयः। तत्र पिण्डदानं कृत्वा गयायाः फलम् आप्नोति। पृथिव्यां सूर्यतीर्थानि द्वादशादित्यनामानि। तत्र कालियः दमनं कृतः, मया आदित्याः स्थापिताः। आदित्याः ऊचुः—"अस्माकं तत्र स्नानं भवतु।