सुधनस्य वचः श्रुत्वा, ब्रह्मराक्षसः प्रसन्नः सञ्जातः, मधुरं वाक्यम् अवदत्—"यदि पुनरागमनं न कुर्याम्, तर्हि तेन पापेन अहं मलिनः स्याम्; तेषां पापेन अपि अहं मलिनः स्याम्, यदि पुनः न आगच्छेयम्।" तदा स ब्रह्मराक्षसः मोक्षमार्गं वरणीयम् इति मनसि निश्चित्य, सुधनं प्रति मधुराणि वचनानि प्रोवाच—"त्वं शीघ्रं गच्छ, ते नमः।" पुनः मम भक्तः मम पुरतः स्थित्वा नृत्यं चकार। पुनः पुनः "नारायणाय नमः" इति उच्चैः उच्चैः उक्तवान्। सः मां दिव्यरूपेण दृष्ट्वा, मथुरापुरीं प्रति प्रस्थितवान्। तत्र अहं तं पृष्टवान्—"क्व शीघ्रं गच्छसि?" स उत्तरं दत्तवान्—"ब्रह्मराक्षसस्य समीपं शीघ्रं गच्छामि।" स जीवन्मेव धर्मस्य महत्त्वं लब्धुम् इच्छन्, मृत्योरनन्तरं धर्मः कीर्तिर्वा कथं स्यात्? इति चिन्तयन्, स्वेच्छया नृत्यं कृत्वा आगतः। सः हर्यर्थं विष्णोः जागरणात् आगतः, यथाविधि वा यथेष्टं वा। तेन सत्येन, "हे भयानक ब्रह्मराक्षस, मां भक्षय," इति उक्तवान्। तदा ब्रह्मराक्षसः सुधनं प्रति मधुरं वाक्यम् अवदत्—"त्वं वणिक्, अतिसुधीः च; एवं मार्गं त्वया लब्धम्। सत्यधर्मबलात् मोक्षं प्राप्नुयाम्; न तव नृत्यस्य पुण्यं मनुष्याय भक्षयिष्यामि।" "अर्धं वा, सम्पूर्णं वा, अर्धमपि मुहूर्तस्य, हे श्रेष्ठवणिक्, एकस्य नृत्यस्य पुण्यं मे देहि; अहं यथोक्तं पुण्यं न दास्यामि—यथोचितं कुरु।" सुधनः पृष्टवान्—"कर्मणः केन दोषेण राक्षसत्वं प्राप्तवान्?" तस्य वचनं श्रुत्वा, राक्षसः हसित्वा अवदत्—"अग्निदत्तः नाम चन्दसां श्रेष्ठो ब्राह्मणः आसीत्। सः सुगृहकामनया मृतः, राक्षसत्वं प्राप्तवान्।" "हे उत्तमवणिक्, एकस्य विश्रान्तिकालस्य पुण्यं मे देहि।" सुधनः अवदत्—"साधु, हे राक्षस, एकं नृत्यं तुभ्यं दत्तम्।" श्रीवराहः उवाच—"देवता तस्य पुरतः स्थित्वा, पृथिवीं प्रति गतः।" तदा देवदेवः जनार्दनः मधुरं वाक्यं अवदत्—"उत्तमं दिव्ययानम् आरोह्य, मम लोकं गच्छ।" सुधनः सपरिवारं सशरीरं च स्वर्गं गतः। एवं, हे वसुधरे, अस्य तीर्थस्य महिमा उक्तः। तस्य तीर्थस्य प्रभावेन, सुधनः मोक्षं प्राप्तवान्। यः तत्र स्नानं करोति, सः राजसूयस्य फलम् आप्नोति। यः वृषस्य मोचनं करोति, सः सर्वं कुलं उद्धरति। तेन पितरः पितामहाश्च नित्यं उद्धृताः भवन्ति। इति श्रीवराहपुराणे मथुरामाहात्म्ये "अकूरतीर्थमाहात्म्यवर्णनं" नाम पञ्चपञ्चाशदधिकशततमः अध्यायः। अथ मथुरायाः प्रादुर्भावः। अहं ते कथयिष्यामि वत्सक्रीडनकं नाम मम परमं तीर्थम्। तत्र केवलं स्नानमात्रेण मनुष्यः वातलोकं प्राप्नोति। अन्यदपि ते कथयिष्यामि, शृणु वसुधरे। तत्र सालतालतमालार्जुनवृक्षाः सन्ति। तत्र, भाण्डीरके स्नात्वा, नियमेन च यथाशक्ति आहारं संयम्य, तत्रैव प्राणान् त्यक्त्वा, मम लोकं प्राप्नोति।