सुदर्शनः स राक्षसं प्रणम्य विनयान्वितः प्रोवाच—“मा मे व्रतं भङ्क्षीः, हे राक्षस, एतत् व्रतं नारायणस्य कृते मया कृतमस्ति।” तस्य वचनं श्रुत्वा ब्रह्मराक्षसः तिव्रतृष्णया पीडितः प्रत्युवाच—“मृषा वदसि, साधो; कथं पुनः आगमिष्यसि?” तदा तस्य राक्षसस्य वचः श्रुत्वा वणिक् प्रत्युवाच—“ये वेदविदः ऋषयः, ते सत्येनैव सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। मनुष्यत्वं च अन्तःकरणेनैव लभ्यते। यत्र जागरणं कृतं, तत्र स्वेच्छया नृत्यन्ति। कन्या अपि सत्येन विवाह्यते, ब्राह्मणाः अपि सत्यं वदन्ति। ते स्वर्गकामाः सत्येनैव स्वर्गं वाञ्छन्ति; मोक्षः अपि सत्येनैव लभ्यते। यमः सत्येनैव जनान् गृह्णाति, इन्द्रः अपि सत्येनैव दीप्तिमान् भवति। यः परदारं काममोहितः उपगच्छति, यदि अहं त्वाम् न पुनरागच्छेयम्, तदा तस्य पापेन मलिनो भूयासम्। यश्च भूमिं दत्वा तस्य उपरि दुष्कृत्यं करोति, स्त्रियं भुक्त्वा, क्रीडायाः आनन्दं लब्ध्वा, भोजनशालायाम् एकपङ्क्तौ भुञ्जानानां मध्ये विघ्नं करोति, अमावास्यायाम् महाश्राद्धं कृत्वा स्त्रियं गच्छति, अष्टमी च अमावास्या च, उभयोरपि चतुर्दश्यः, आचार्यस्य, भ्रातुः, पुत्रस्य, मित्रस्य, मातुलस्य च, यः मूढधीः तान् उपगच्छति, तेषां पापं मम भवेत् यदि अहं त्वाम् न पुनरागच्छेयम्। एतेन पापेन अहं मलिनो भूयासम् यदि अहं त्वाम् न पुनरागच्छेयम्।” एवं सुदर्शनस्य वचनं श्रुत्वा ब्रह्मराक्षसः प्रसन्नचित्तः अभाषत—“यदि अहं न पुनरागच्छेयम्, तर्हि स मुक्तिपथः मया स्वीक्रियते।” स सुमधुरं वचः प्रोवाच—“त्वं शीघ्रं गच्छ; नमोऽस्तु ते।” पुनः भक्तः स मम पुरतः स्थित्वा नृत्यं कृतवान्। पुनः पुनः स नारायणाय नमः इति उच्चैः उच्चारयामास। मम दिव्यरूपं दृष्ट्वा, स मत्स्य नगरीं मथुरां प्रति जगाम। तत्र देवीं प्रति अहं पृष्टवान्—“क्व त्वं शीघ्रं गच्छसि?” स प्रत्युवाच—“ब्रह्मराक्षसस्य समीपं शीघ्रं गच्छामि।” स पुनः अवदत्—“जीवन्नेव धर्मस्य माहात्म्यं लभ्यते; मृतस्य धर्मः कीर्तिर्वा कथं स्यात्? हे सुभगे, स्वेच्छया नृत्यं कृत्वा अहं प्राप्तः। हर्यर्थं, विष्णोः, लोकनाथस्य जागरणात् आगतः अस्मि। यथाविधि वा, यथाभिलषितं वा, एतेन सत्येन, हे भीषण ब्रह्मराक्षस, मां खाद।" ततः ब्रह्मराक्षसः सुदर्शनं प्रति सुमधुरं वचः अवदत्—“त्वं वणिक्, अतीव बुद्धिमान्; एष एव पन्थाः त्वया प्राप्तः। सत्यधर्मबलात् मया मोक्षः प्राप्यः; तव नृत्यस्य पुण्यं न खादामि। अर्धं वा, सम्पूर्णं वा, अर्धयामिकं वा, हे श्रेष्ठवणिग्, एकस्य नृत्यस्य पुण्यं देहि; यथोक्तं पुण्यं न दास्यामि—स्वेच्छया आचर। किं कर्मदोषात् त्वं राक्षसत्वं प्राप्तः?” सुदर्शनस्य वचनं श्रुत्वा राक्षसः हसन् प्रत्युवाच।