देवि, तत्र अहं सदा लोकार्थं तिष्ठामि। अयनयोः विषुवस्समये च विष्णुपदीषु च, मम क्षेत्रं तत्र, हे पृथिवि, अक्रूरनाम्ना प्रसिद्धम् अस्ति। तत्र स्नानं कृत्वा, नरः राजसूयाश्वमेधयोः फलं प्राप्नोति। तथा स्नानात् प्रयागस्नानस्य फलं लभ्यते। तत्र मम भक्तः सुदनः नाम सदा वर्तते। सः स्वगृहे बान्धवैः पुत्रैः भार्यया च अतिशयममर्षं अनुभवति। तस्य दिनानि, मासाः, वर्षाणि च यथाक्रमं यान्ति। सः कदापि तुलामानयोः कपटं न करोति। सदा सः उत्तमेन विधिना हरिपूजायां संलग्नः भवति। दिव्यैः नैवेद्यैः सुरभिगन्धधूपैः च सः पूजनं करोति। उपवासं रजनीजागरणं च अपि सः आचरति। सः तत्र आगत्य, मम पुरतः शुभलक्षणयुक्तः नृत्यति। एवं सः यदा गच्छन् आसीत्, तदा ब्रह्मराक्षसः तस्य पादौ गृहीत्वा तम् अवरोधयत्। ब्रह्मराक्षसः तस्य पादौ गृहीत्वा पृथिव्यै एवं वचनं अब्रवीत्— "अहम् अरण्यनिवासी राक्षसः अस्मि, हे श्रेष्ठवणिज्।" तदा सुदनः उवाच— "हे राक्षस, त्वं मम शरीरं स्वादुभोजनसम्भृतं खादितुम् इच्छसि? अहम् इच्छामि देवाधिदेवस्य जागरणं कर्तुम्। तत्र जागरणं कृत्वा प्रातःकाले तव सन्निधौ, ततः पश्चात् मम शरीरं खादितुम् अर्हसि। मम व्रतं मा भङ्क्षीः, एष नारायणस्य कृते।" सुदनस्य वचनं श्रुत्वा, सः ब्रह्मराक्षसः तीव्रहुतशोकः सन् उवाच— "त्वं मिथ्यं भाषसे, साधो; कथं पुनः आगमिष्यसि?" राक्षसस्य वचः श्रुत्वा सः वणिक् प्रत्युवाच। "ऋषयः वेदविदः सत्येन सिद्धिं लभन्ते। मर्त्यभावः आत्मनः नियमानुसारं लभ्यते। तत्र जागरणं कृत्वा, यथासुखं नृत्यं भवति। कन्या सत्येन दत्तव्या; ब्राह्मणाः सत्यं वदन्ति। ते सत्येन स्वर्गं कामयन्ते; सत्येनैव मोक्षः प्राप्यते। सत्येन यमः हरति; सत्येन इन्द्रः दीप्तिम् आप्नोति।" "योऽपि परदारं काममोहवशात् उपगच्छति, यदि अहं त्वत्समीपं न आगच्छेयम्, तदा तस्य पापेन अहं लिप्ये। यश्च भूमिं दत्वा पुनः हिंसां करोति, यो वा स्त्रीं भुक्त्वा क्रीडां प्राप्त्वा, एकशालिनां मध्ये भोजनरेखायाम् विघ्नं करोति, अमावास्यायां महाश्राद्धं कृत्वा स्त्रीं गच्छति, अष्टमी च अमावास्या च, उभयोः चतुर्दशी च, आचार्यस्य भ्रातुः पुत्रस्य मित्रस्य मातुलस्य च, यदि मूढधीः तान् उपगच्छति, तदा तेषां पापं मम भवति। यदि अहं पुनः न आगच्छेयम्, तदा तेन पापेन अहं लिप्ये।