श्रीवराहः उवाच— शृणु, वसुधे, अन्यदपि ते कथयामि। तत्र, यमुनायाः पवित्रे सोमतीर्थे, स्नानपानपूर्वकं नियमेन आहारविधिं कृत्वा, स्वकर्म समाप्य स्नानं कर्तव्यम्। यत्र च, जीवितं त्यजति सः, मम लोके गच्छति। हे देवि, जातिहीनोऽपि तत्र स्नात्वा यतिः भवति। यः तत्र त्रिरात्रोपवासपूर्वकं स्नानं कुर्यात्, सः अपि मम लोके गच्छति। ये तत्र नियमेन स्नात्वा, स्वर्गप्राप्तिः तेषां न दुरलभा। सृष्ट्यादौ ब्रह्मणा तन्मनसा निर्मितम्। ये तत्र स्नानं कृत्वा देहं त्यजन्ति, ते स्वर्गं गच्छन्ति, पुनर्जन्म न लभन्ते। तत्र स्नातानां मनुष्याणां विघ्नेश्वरः न बाधते। तस्मिन्नेव उत्तमे तीर्थे विघ्नराजः स्नातकं न क्लिश्यति। पार्वतीसुतः सदा तेषां विघ्नान् अपाकरोति। ततः परं कोटितीर्थं परमपवित्रं स्मृतम्। तत्र लोभमोहौ त्यक्त्वा यो जीवितं त्यजति, सः विमुक्तः भवति। ततोऽनन्तरं शिवक्षेत्रं, अर्धक्रोशमात्रमपगम्य, दुष्प्राप्यं दृश्यते। तत्र स्नानपानाभ्यां मथुराफलं लभ्यते। एवं श्रीमथुरामाहात्म्ये श्रीवराहपुराणे यमुनातीर्थमाहात्म्यं नाम चतुश्चत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। श्रीवराहः पुनरुवाच— अद्य पुनः, अक्रूरतटस्य माहात्म्यं ते कथयामि, यः मर्त्यलोके विरलः। तत्र, हे पृथिवि, लोकानां हितार्थं अहं सदा तिष्ठामि। उत्तरायणदक्षिणायनसंक्रान्तिषु विष्णुपदीषु च, मम क्षेत्रं तत्र अक्रूरनाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र स्नानात्, राजसूयाश्वमेधयोः फलं प्राप्यते। स्नानात् प्रयागस्नानफलं लभ्यते। सुदनः नाम्ना सदा मम भक्तः अस्ति। सः स्वगृहे बन्धुपुत्रदारैः अतुलां स्नेहसंपदं अनुभवति। तस्य दिवसाः, मासाः, वर्षाणि यान्ति। सः कदापि तुलामानयोः कपटं न करोति। सः सदा उत्तमां हरिपूजां करोति। दिव्यैः नैवेद्यैः सुगन्धधूपैः च पूजनं विधत्ते। उपवासं जागरणं च रात्रौ करोति। सः तत्र आगत्य, मम पुरतः शुभवपुः नृत्यति। एकदा, यदा सः गच्छन् आसीत्, तदा ब्रह्मराक्षसः तस्य पादौ गृहीत्वा, वचः अब्रवीत्— "अहं राक्षसः अस्मि, हे श्रेष्ठवणिज, अरण्ये वसामि।" सुदनः उवाच— "मम शरीरं स्वादुभोजनैः पोषितं, किं त्वं भोक्ष्यसि? अहं देवाधिदेवस्य जागरणं कर्तुमिच्छामि, हे राक्षस।" तत्र, जागरणं कृत्वा, प्रातःकाले तव सन्निधौ, जागरणं समाप्त्य, ततः मम शरीरं खादितुं त्वं शक्नोषि।