राजन्, यद्यपि त्वया मम विवाहः कृतः, तथापि मम स्मृतिः मां कदापि न परित्यजति स्म। धर्मप्रसिद्धे तीर्थे धारापटनके सा स्वं जीवनं त्यक्तवती। तत्रैव सा स्वकथां तस्यै न्यवेदयत्, यथा स यमलोकसंस्थे मृतः आसीत्। तयोः मामवलोकयतोर् एव तत्रैव दैवयोगेन द्वावपि मृत्युमुपेतौ। एषा देवी, महान् अद्भुतश्चायं वृत्तान्तः त्वयि निवेदितः। पापं परित्यज्य यः, स न पितृलोकं प्राप्नोति, अपि तु विष्णोर्लोकं दिव्यशरीरं चतुर्भुजं च प्राप्नोति। अत्र यः प्राणान् त्यजति, मम लोकं गच्छति। यत्र स्नात्वा मृताः स्वर्गं यान्ति, पुनः न प्रतिनिवर्तन्ते। अत्रापि प्राणत्यागकाले मम एव लोकं गच्छति। अधुना अन्यदपि वक्ष्यामि, शृणुष्व वसुधे। तत्र स्नानपानानन्तरं नियमेन आहारविधानं च कृत्वा, शुद्धे सोमतीर्थे, हे वसुधे, यमुनाजले। तत्र स्वकर्म सम्पूर्ण्य स्नानं कर्तव्यम्। अत्रापि प्राणत्यागकाले मम लोकं गच्छति। देवी, अत्र यः स्नाति, स जातिहीनोऽपि तपस्वी भवति। यः तत्र त्रिरात्रं उपोष्य स्नाति, स च प्राणत्यागे मम लोकं गच्छति। तत्र नियमेन स्नानं कुर्वाणाः स्वर्गप्राप्तिः सुलभा भवति। सृष्ट्यादौ ब्रह्मणा मनसा तद् तीर्थं निर्मितम्। ये तत्र स्नात्वा मृत्युमुपयान्ति, ते स्वर्गं गच्छन्ति, पुनर्जन्म न लभन्ते। तत्र स्नातकान् विघ्नपतिः न बाधते। तस्मिन्नुत्तमे तीर्थे विघ्नराजः स्नातकं न आपद् यच्छति। पार्वतीसुतः सदा तादृशस्य विघ्नान् अपोहति। तस्मात् परं कोटितीर्थं, यत् परमशुद्धं स्मृतम्। तत्र लोभमोहपरित्यागेन यः प्राणान् त्यजति। ततः परं शिवक्षेत्रं, अर्धक्रोशमात्रं दूरे, दुरगमं च। तत्र स्नानपानाभ्यां मथुराफलं लभ्यते। एवं श्रीवराहपुराणे श्रीमथुरामाहात्म्ये यमुनातीर्थमाहात्म्यं नाम चतुःपञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अधुना पुनः तव आख्यास्यामि, अक्रूरतीर्थस्य माहात्म्यं, यत् मर्त्यलोके विरलम्। तत्र, हे देवी, अहं सदा लोकानां हितार्थं तिष्ठामि। संक्रान्तिषु विषुवेषु विष्णुपदीषु च, मम क्षेत्रं तत्र, हे पृथिवि, अक्रूरनाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र स्नानात् राजसूयाश्वमेधयोः फलं लभ्यते। तत्र स्नानात् प्रयागस्नानस्य फलं प्राप्यते। सुदन इति नाम्ना सः सदा मम भक्तः। सः स्वगृहे बन्धुभिः पुत्रैः भार्यया च परमं स्नेहमनुभवति। तस्य दिवसाः मासाः वर्षाणि च यान्ति। स कदापि तुलायाम् अधिकमपि न करोति। सः सदा उत्तमं हरिपूजनं समर्पयति।