शुद्धे सरसि स्नानकृत्वा सर्वपापैः विमुक्तिर्भवति। ततः पञ्चमं वनं बकुलं नाम, वनानां श्रेष्ठतमं, पृथिव्यां प्रसिद्धं। यमुनाया: पारं, देवैरपि दुर्लभं स्थलं, पृथिवि, तत्र मम भक्तः, सर्वथा मयि एकनिष्ठः, आगत्य, पुण्यलाभं प्राप्नोति। सप्तमं खादिरवनं, जनैः प्रसिद्धं, पृथिवि। अष्टमं महादार्शवनं, यदा सदा मम विशेषतः प्रियं। लोहेन रक्षितं लोहेजङ्घवनं नाम, नवमं वनं। दशमं बिल्ववनं, देवैः पूजितं। एकादशं भाण्डीरवनं, योगिभिः परमप्रियं, वनानां श्रेष्ठतमं। भाण्डीरवनं सम्प्राप्त्वा, द्वादशं वृन्दावनं, वृन्दा देवी द्वारा रक्षितं। पृथिवि, ये जनाः वृन्दावनं गोविन्दं च पश्यन्ति, तेषां पुण्यं अनन्तं। एवं महात्म्ये मथुरा-तीर्थस्य, पुण्ये वराहपुराणे, दिव्यशास्त्रे, मथुरा-महात्म्ये, एकशत-पञ्चाशत्त्रय अध्यायः समाप्तः। अथ यमुनातीर्थस्य महात्म्यं कथ्यते। मथुरां दृष्ट्वा, तौ उभौ अत्यन्तं हर्षपूर्णौ अभवताम्। ततः तस्य पत्नी तं पूर्वकथितं रहस्यं पृष्टवती। राजा रानीं उवाच—“त्वं अपि कदाचित् मम उक्तवती—‘मम रहस्यं वद, ततो अहं तव रहस्यं वदामि।’” सा राजा प्रति हृदयस्य हर्षकारणं उक्तवती। “कुमुदद्वादश्यां अहं एतां नगरीं द्रष्टुं आगता। तत्र तीरस्य प्रभावेन, त्वरितं प्राणवियोगः अभवत्। राजन्, त्वया विवाहिता, स्मृति मम न कदाचित् त्यक्ता। धारापतनके तीर्थे, सा स्वजीवनं त्यक्तवती। सा अपि स्वकथा उक्तवती, यथा स यमलोके मृतः। मम दर्शनं कुर्वन्तौ, तौ द्वौ तत्र भाग्येन मृत्युम् प्राप्तौ। देवी, एषा महान् अद्भुत घटना तव उक्ता। पापपरित्यागी जनः पितृलोकं न प्राप्नोति। विष्णुलोकं दिव्यरूपं चतुर्भुजं प्राप्नोति। अत्र, जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति। यत्र स्नात्वा, मृताः स्वर्गं गच्छन्ति, पुनः न प्रतिनिवर्तन्ति। अत्र, जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति। इदानीं अन्यद् वक्ष्यामि, शृणु, वसुधा। तत्र स्नात्वा, पानं कृत्वा, नियमं आहारं च पाल्य—शुद्धे सोमतीर्थे, वसुधे, यमुनाजले—तत्र, स्वकार्यं समाप्त्य, स्नानं कर्तव्यम्। अत्र, जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति। देवी, जातिहीनः अपि, तत्र स्नात्वा, योगी भवति। यः तत्र त्रिरात्रं उपोष्य स्नानं करोति—अत्र, जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति। तत्र, नियमेन स्नाताः, स्वर्गसिद्धिः सुलभा। सृष्ट्यादौ, ब्रह्मणा मनसा तीरं निर्मितम्। एवं मथुरा-वृन्दावन-यमुनातीर्थस्य अद्भुतं महात्म्यं पृथिव्यां प्रवृत्तम्।