वराहपुराणम्

नूनं मया ज्ञातं यत् त्यागात् परमं सुखं नास्ति। यथा सङ्गात् तुल्यं दुःखं नास्ति, तथा त्यागात् परमं सुखं नास्ति। सर्वेषां कामानां परित्यागः श्रेष्ठः इति सामान्यतः मन्यते। ततः, स नगरवासीन् चतुर्विधेन सैन्येन सह दृष्ट्वा, तेन रम्या नगरी दृष्टा, या इन्द्रपुरमिव शोभते। तत्र रम्यं मधुवनं अस्ति, यः विष्णोः परमं धाम। भाद्रपदस्य शुक्लपक्षे एकादशीतिथौ, तत्र कुन्दवनं नाम वनं तृतीयं श्रेष्ठतमं अस्ति। अथवा भाद्रपदस्य कृष्णपक्षे एकादशीतिथौ, काम्यकवनं नाम चतुर्थं वनं, वनानां मध्ये श्रेष्ठम्। तत्र शुद्धे सरसि, सर्वपापविमुक्तिः भवति। पञ्चमं बकुलं नाम वनं, वनानां मध्ये प्रधानम्। यमुनायाः पारं, यत्र देवैरपि दुर्लभं स्थानम्, तत्र, हे पृथिवि, मम भक्तः मयि पूर्णतया लग्नः, गतः। सप्तमं खादिरवनं, लोकैः प्रसिद्धम्, हे पृथिवि। अष्टमं महद्वनं, यः मम विशेषतः प्रियः। लोहतङ्गवनं नाम वनं, लोहतङ्गेन रक्षितम्। दशमं बिल्ववनं नाम, यः देवैः पूजितम्। एकादशं भाण्डीरवनं, योगिभिः अतीव प्रियं च श्रेष्ठम्। भाण्डीरवनं प्राप्य, सर्वेषां वनानां मध्ये अग्रतम्। द्वादशं वृन्दावनं, वृन्दा रक्षति। हे पृथिवि, ये वृन्दावनं च गोविन्दं पश्यन्ति। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यशास्त्रे, मथुरातीरथमहात्म्ये, एकशतपञ्चाशत्तमः अध्यायः 'मथुरातीरथमहात्म्य' इति नाम्ना समाप्तः। अथ यमुनातीरथस्य महिमा—एवं मथुरां दृष्ट्वा, तौ उभौ हर्षपूर्णौ अभवताम्। ततः तस्य पत्नी पूर्वोक्तं रहस्यं पृष्टवती। राजा राणीं उवाच—'त्वं अपि एकदा मम उक्तवती।' 'स्वरहस्यं कथय, ततः अहं तव रहस्यं वदामि।' सा च राजा हृदयस्य हर्षहेतुं उक्तवती। 'कुमुदद्वादश्यां अहं नगरं द्रष्टुम् आगता।' 'तस्मिन्तीरथस्य प्रभावेन, त्वरितं जीवनेन व्युत्सृता।' 'हे राजन्, त्वया मम विवाहः कृतः, स्मृतिर्न मम त्यक्ता।' 'धारापतनके तीर्थे, सा स्वजीवं त्यक्तवती।' 'स्वकथां अपि तस्यै उक्तवती, यथा स यमलोकं गत्वा मृतः।' 'मम दर्शनं कुर्वन्तौ, तत्रैव तौ उभौ नियतेन मृतौ।' 'हे देवी, एषा महती अद्भुतकथा तव उक्ता।' 'पापं परित्यज्य, स पितृलोकं न प्राप्नोति।' 'स विष्णोर्लोकं प्राप्नोति, दिव्यरूपः चतुर्भुजः।' 'इह जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति।' 'यत्र स्नानं कृत्वा, मृताः स्वर्गं गच्छन्ति, न पुनः प्रतिनिवर्तन्ति।' 'इह जीवत्यागे, मम लोकं गच्छति।