कालेन महता स मृत्युपदं प्राप्नोत्। तस्मिन् दिव्यगृहे ब्राह्मणः कश्चित् योगिनां श्रेष्ठः स्थितः। तस्य पुण्यस्थलस्य प्रभावेन दुर्लभा मोक्षलाभः प्राप्तः। कदाचित् वीर्यवान् वैरोचनः सूर्यदेवं सम्यक् पूजयामास। स उन्नतबाहुः उपवासेन च परमं तपः अकरोत्। तदा प्रसन्नः भगवतः प्रभाकरः तं वदति स्म। बलिः उवाच—"अर्थाभावेऽपि स्वकुलं पालयामि।" ततः सूर्यः स्वमौलितः तस्मै चिन्तामणिं ददौ। यः पुरुषः तस्मिन् पुण्ये स्नानं करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। विशेषतः सूर्यदिने, उत्तरायणसमये, चन्द्रसूर्यग्रहणे वा, यत्र स्वेच्छया परमं तपः कठोरनियमेन क्रियते, तत्र यः प्राणांज जहाति, स मम लोके पूज्यते। तत्र पितृपक्षे विशेषतः स्वपितॄन् उद्धरति। देवि, यः तत्र स्नानं करोति, स मम लोकं प्राप्नोति; ऋषिलोकं च प्राप्नोति। ऋषितीर्थस्य दक्षिणे मम परमं मोक्षतीर्थं स्थितम्। तत्रैव कोटितीर्थं नाम, यत् देवैः अपि दुरलभम्। यः कोटितीर्थे स्नात्वा पितॄन् देवांश्च तर्पयति, स ब्रह्मलोके पूज्यते। तत्र पिण्डदानं कृत्वा पितृलोकं याति; विशेषतः ज्येष्ठमासे दानं कृत्वा तस्य फलं निश्चितम्। एते द्वादशतीर्थाः देवैः अपि दुरलभाः। केवलं स्मरणमात्रेण सर्वपापैः विमुच्यते। इत्येवं श्रीमद्वाराहपुराणे श्रीमथुरामाहात्म्ये 'मथुरातीर्थस्तोत्र' नाम द्विशत् पञ्चाशद् द्वितीयोऽध्यायः समाप्तः। अथ मथुरातीर्थस्य माहात्म्यं कथ्यते। शिवकुण्डस्य उत्तरतो नव तीर्थानि स्मृतानि। तत्र केवलं स्नानमात्रेण परमं सौभाग्यं लभ्यते। देवि, यः तत्र स्नानं करोति, स मम लोकं प्राप्नोति। तत्र स्नात्वा वा मृतः स्याद्, स नूनं मम लोकं गच्छति। यानि प्राचीनकर्माणि तस्मिन् संयमक्षेत्रे जातानि, तत्र महान् पापी अपि, नैमिषारण्यनिवासी अपि, कृष्णपक्षचतुर्दश्यां यमुनाम् उपेत्य, तां तीर्त्वा पुण्यसंयमक्षेत्रं प्राप्य, मातुः समं निमग्नं पापं सजीव एव त्यजति। सौराष्ट्रदेशे कश्चन धनुर्धरः नाम क्षत्रियः आसीत्। स क्षत्रियधर्मपालनपूर्वकं पृथिवीं शासितवान्। तस्य शतपत्नीषु मुख्यास्त्री वसुघरा नामाभूत्। स राजा दिव्यप्रासादेषु, नदीनदीतीरेषु च सुखेन कालं निनाय, भोगेषु आसक्तः जातः। तस्य सप्त पुत्राः, पञ्च कन्याश्च, सर्वे सुन्दराः जाताः। स पुत्रान् पृथिव्याः अधिपतित्वे स्थापयामास। तत्र स राजा जागरितः पुनः पुनः विलपन् 'हन्त हन्त' इति उच्चैः रुरोद।