यत्र यमुनानदी नित्यशुद्धा सदा विराजते, तत्र सा स्थिरा च अविचलिता दृश्यते। तस्याः प्रवाहेन प्रयागं गत्वा, पृथिव्यां प्रसिद्धां वेणीं गङ्गां प्राप्नोति। तत्रैव, हे देवी, यमुनायाः कीर्ति व्याप्यते—तत्रान्यः कश्चन प्रश्नो न आवश्यकः। यस्मिन् स्थले स्नानं क्रियते, तत्र स्नात्वा मम लोके सम्मानं लभते। स न मनुष्येषु पुनः जायते, किंतु चतुर्भुजस्वरूपेण जायते। तस्माद् देहत्यागात् स मम लोकं प्राप्नोति। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, ते मम लोकं गच्छन्ति। देवदर्शनं कृत्वा, श्रान्तिहीनः स तं फलं प्राप्नोति। स्नानमात्रेण वै तद् फलं लभ्यते, यथा विश्रान्तिनाम्नि स्थले। द्विवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, स विष्णोर्लोकं प्राप्नोति। यः तत्र स्नाति, स मम लोकं प्राप्नोति। स्नानमात्रेण, अग्निष्टोमयज्ञस्य फलं लभते। यदि तत्र देहत्यागः क्रियते, स मम लोकं गच्छति। केवलं स्नानमात्रेण, स्वर्गस्योच्चैः स्थाने आनन्दं अनुभवति। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, मम लोके सम्मानं लभन्ते। पाञ्चालदेशे तु काञ्चित् प्रमुखनगरी—काम्पिल्य—विद्यते। तत्र तिन्दुकनामकः केशकृत् वसति स्म। कालान्तरेण तस्य कुलं विनष्टम्। स सर्वेषु बन्धनेषु त्यक्त्वा, मथुरां गतवान्। तत्र शतकर्माणि कृत्वा, यमुनायां स्नानं च कृत्वा, दीर्घकालानन्तरं मृत्युपदं प्राप्तवान्। तस्यां शुभगृहे ब्राह्मणः कश्चित् योगिश्रेष्ठः निवसति स्म। तस्य तीर्थस्य प्रभावेन, दुर्लभा मोक्षलाभः सुलभः अभवत्। कदाचित् वीर्यवान् वैरोचनः सूर्यदेवमुपास्ते स्म। स उन्नतबाहुः उपवासेन परमं तपः अकरोत्। तदा प्रसन्नः भास्करः भगवान् तं वाक्यमब्रवीत्। बली उवाच—"मम धनाभावेऽपि, कुलं पालयामि।" ततः सूर्यः शिरसः किरणतः तस्मै चिन्तामणिं दत्तवान्। यः तत्र तीर्थे स्नाति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। रविवासरे, उत्तरायणे, चन्द्रसूर्यग्रहणे वा, यत्र स्वेच्छया घोरं तपः क्रियते, तत्र देहत्यागेन मम लोके सम्मानं लभते। विशेषतः पितृपक्षे, स सर्वान् पितॄन् उद्धरति। ये तत्र स्नानं कुर्वन्ति, मम लोकं प्राप्नुवन्ति। पुनः, मुनिलोकं प्राप्नुवन्ति। मुनितीर्थस्य दक्षिणे मम परमं मोक्षतीर्थं स्थितम्। तत्रैव कोटितीर्थं, यन्न देवैः अपि दुरलभम्। कोटितीर्थे स्नात्वा, पितॄन् देवांश्च तर्पयित्वा, स ब्रह्मलोकं गच्छति। तत्र पिण्डदानं कृत्वा, पितृलोकं प्राप्नोति; विशेषतः ज्येष्ठमासे दानदानेन तत्र फलं निःसंशयं लभ्यते। एवं, हे देवी, यमुनायाः पावनतीरे, प्रयागस्य वेण्यां, कोटितीर्थे च, स्नानदानादिभिः कर्मभिः, मनुष्यः परमं फलमवाप्नोति—मम लोकं, मुनिलोकं, ब्रह्मलोकं वा प्राप्नोति, पितृदोषात् विमुक्तः भवति, चतुर्भुजः सन्मुखः जायते, च मोक्षं लभते।