वराहपुराणम्

पूर्वदिशि तत्र सममात्रा शुभा धारा पतति। पुनः तस्य उत्तरदिशि सुवर्णसदृशी एका धारा दृश्यते। पश्चिमदिशि यजुर्वेदसंयुक्ता धारा पतति। तत्र एका धारा इन्द्रगोपवर्णा पतति। यः तत्र धारा ब्रह्मलोकं प्राप्य ब्रह्मणा सह रमते। मनुष्यः यः सिद्धिम् इच्छति, सः तत्र गन्तव्यः—न हि संशयः। तस्य किञ्चित् कर्म न अवशिष्यते, यद्यपि सः तत्र स्थाति। शुद्धतमः तत्र शुद्धं सर्वत्र न दातव्यं। पितृमातृपक्षयोः दशपुर्वपीढाः मोच्यन्ते। यः परमं प्राप्तुम् इच्छति, संसारमुक्तिं च, सः तत्र गन्तव्यः। हे पद्मनयन, एषा महिमा गुप्ता च परमशक्तिमती। एवं लोहार्गलस्य महात्म्यं नाम एकशतपञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ मथुरातीर्थस्य स्तुति आरभ्यते। लोहार्गलवासिनः भगवतो महात्म्यं श्रुत्वा तत्र स्थिताः। पृथ्वी देवी उवाच—"देवेश, तव कृपया एषा परमशक्तिमती कथा श्रुता। अहं तव शिष्या तव दासी च, शरणं ते आगता। तव प्रसादेन अहं सुवर्णसदृशी दीप्तिमती जाता। विश्वनिर्मातुः नियमस्थापनाय श्रान्तिः नास्ति। एतत् कृत्वा, भगवन्, मम हृदये हर्षः वर्तते। तस्मात्, तस्मिन् पुण्ये श्रेष्ठे तीर्थे कथय।" श्रीवराह उवाच—"हे पृथ्वि, मथुरा मम समं प्रियं।" सूतः उक्तवान्—"शिरसा नम्य पृथ्वी देवी पुनः वराहं प्रत्युवाच।" पृथ्वी उवाच—"हे महाभाग, किमर्थं सः मथुराम् अन्यतीर्थेभ्यः अधिकं स्तौति?" श्रीवराहः उवाच—"मथुरा तेन नाम्ना प्रसिद्धा; मम तत्र परमं नास्ति। सा रम्या, स्तव्या, मम जन्मभूमिः अपि। यः तत्र वसति, सः मोक्षं प्राप्नोति—न हि संशयः। हे देवि, मथुरायां प्रतिदिनं तद् फलम् लभ्यते। हे देवि, मथुरायां क्षणमात्रेण अपि तद् फलम् लभ्यते। हे देवि, इन्द्रियजयेन तद् फलम् मथुरायां लभ्यते। मम मायया मोहितः अज्ञः संसारं भ्रमति। परोक्तं अपि, सदा पापात् विमुक्तिः भवति। मथुरायां जनार्दनस्य विश्रान्तौ, यः तत्र प्रयाणं करोति, तस्य पितरः तत्र परमस्थित्याः अन्तपर्यन्तं तृप्तिं प्राप्नुवन्ति। ते अपि मम प्रसादेन परमसिद्धिं प्राप्नुवन्ति—न हि संशयः। न सांख्ययोगेन, केवलं मम प्रसादात्—न हि संशयः। यः दानं ददाति, यः अन्नं ददाति, सः मानवेषु देवः। ययातिवंशेभ्यः क्षत्रियः कुलवृद्धिः भवति। चतुर्भिः रूपैः अहं तत्र स्थित्वा ऋषिभिः स्तुतः भविष्यामि। एकं रूपं चन्दनसदृशं, द्वितीयं सुवर्णप्रभं। तत्र मम गोप्यनामानि भविष्यन्ति, हे प्रिय। तत्र अहं द्वात्रिंशद् पतनं कारयिष्यामि, हे पृथ्वि।