धरण्याः गृह्य भूमिं तत्रापि जलं स्थितमस्ति, हे सुमुखि। ततः अंगिराः स्वं लोकं गच्छति, निःसंशयं सुखानि भुञ्जानः। अग्निलोकं विहाय सः मम लोकं प्राप्नोति। एकः प्रवाहः अत्र पतति, हिमशृङ्गे विश्रान्तः। बृहस्पतेर्लोकं गम्य सः मुनिकन्याभिः प्रमुदितः। सः अपि बृहस्पतिं परित्यज्य परमां सिद्धिम् आप्नोति। एकः प्रवाहः अत्र पतति, हिमालयस्य निवासात् दृश्यते। बृहस्पतेर्लोकं प्राप्तः सः मुनिकन्याभिः मोहितः। ततः मम कर्मसु भक्तः सः अत्र एव प्राणान् त्यजति। कार्त्तिकेयस्य कुपः मम रहस्यं परमं क्षेत्रं इति कथ्यते। तत्र नरः षडहं वासं कृत्वा स्नानं कुर्यात्। ततः चन्द्रायणव्रतम् आचर्य शुद्धः सन् अत्र एव प्राणान् त्यजेत्। एषः कुपः उमायाः कुपः इति प्रसिद्धः, मम परमं क्षेत्रम्। तत्र नरः दशरात्रं निवस्यानन्तरं स्नानं कुर्यात्। दशरात्रं निवस्यानन्तरं नरः प्राणान् त्यजेत्। एषः महेश्वरस्य कुपः, यत्र उमायाः विवाहः कृतः। तत्र हिमालयात् उत्पन्नाः त्रयः धाराः पतन्ति। तत्र द्वादशरात्रव्रतम् आचर्य नरः स्नानं कुर्यात्। ततः कष्टतमं कर्म कृत्वा अत्र प्राणत्यागः क्रियते चेत्— एषः प्रसिद्धः ब्रह्मकुण्डः, यत्र वेदाः उत्पन्नाः। पूर्वदिशतः सममङ्गला धाराः पतन्ति। पुनः, उत्तरदिशि सुवर्णसदृशी धाराः सन्ति। पश्चिमदिशि यजुर्वेदसम्बद्धा धाराः दृश्यन्ते। एकः प्रवाहः इन्द्रगोपवर्णः अत्र पतति। ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा तत्र ब्रह्मणा सह प्रमुद्यते। सिद्धिम् इच्छन् मृत्युमान् तत्र गच्छेत्—अत्र संशयः नास्ति। तस्य किञ्चित् कर्म न अवशिष्यते, एवं स्थितस्य अपि। शुद्धातिशुद्धं वस्तु सर्वेभ्यः न दातव्यम्। पितृमातृपक्षयोः दश पीढ्यः विमुच्यन्ते। यः परमं प्राप्तुम् इच्छति, संसारात् मोक्षं च, तस्य इदम् रहस्यं महत्तमं, हे कमललोचने। एवं लोहार्गलमाहात्म्यनामकः एकशतपञ्चाशदधिकशततमः अध्यायः पवित्रे वाराहपुराणे समाप्तः। अथ, मथुराक्षेत्रस्य स्तुतिः। भगवत्-माहात्म्यं श्रुत्वा लोहार्गलवासी जनाः— पृथिवी उवाच—'तव कृपया, देवदेव, इदम् महाबलम् आख्यानं श्रुतम्। अहम् तव शिष्या दासी च, शरणं त्वां प्राप्तवती। तव प्रसादेन, प्रभो, सुवर्णसदृशी दीप्तिमती जाता। जगत्कर्तुः सृष्टिनियमस्थापने किञ्चित् श्रमः नास्ति। एतत् कृत्वा, प्रभो, मम हृदि सदा आनन्दः वर्तते। तत् ब्रूहि, तस्य पुण्यस्य परमश्रेष्ठस्य क्षेत्रस्य माहात्म्यम्।' श्रीवराह उवाच— 'हे पृथिवि, मम मथुरा सममेव प्रिया।