सूतः कथयति—मम शराः धनुः च तत्र सन्ति, अक्षसूत्रं कुम्भः चापि। श्वेतपर्वतं समारुह्य, अहं बहून् कुरून् अधः पतामि। आकाशात् बहून् रूपाणि निक्षिप्य, परमाश्चर्येण पूर्णः, विष्णोः शक्त्या वर्धितः, ब्रह्मपुत्रः सञ्जातविस्मयः। ततः स बुद्धिमान् ब्रह्मपुत्रः विस्मयेन आकुलः। स्नातकुमारः उवाच—देवि, त्वं साक्षात् लोकनाथं दृष्टवती। येन साक्षात् संबोधितः, कमलदलायतलोचनः स भगवान्। यथा त्वया कीर्तितम्, स धर्मः परमः गुह्यः, देवश्रेष्ठेन रचितः। ततः, हे देवी, स कमलनयनः भगवान् अग्रे किं उक्तवान्? सूतः पुनः उवाच—स मधुराणि वचनानि ब्रह्मपुत्रं प्रति उक्तवान्। शृणु पुत्र, जगन्नाथः यथाऽनुशिष्टं मां प्रति तत्र एव उक्तवान्—तत्र कर्माणि विधिवत् क्रियन्ते। तत्र पापानां शुद्धिकर्माणि, सौम्यानि, शुभानि च सन्ति। एतानि कर्माणि अन्यः न वहति, मम अश्वाः च दुर्लङ्घ्याः। तत्र चत्वारः प्रवाहाः पतन्ति, मनसः वेगेन श्वेतशङ्खसमानाः। चित्राङ्गदस्य लोकं प्राप्त्वा, स गन्धर्वैः सह तत्र रमते। गन्धर्वलोकं परित्यज्य, मम लोकं सम्प्राप्नोति। अत्र पञ्च प्रवाहाः पतन्ति, तालवृक्षसमानाः। दिव्यं नारदं मुनिं दृष्ट्वा, तेन सह हर्षं अनुभवति। नारदं परित्यज्य, मम दिव्यं लोकं प्राप्नोति। तत्र त्रयः प्रवाहाः पतन्ति, नातिस्निग्धाः नातिकृशाः। वसिष्ठस्य लोकं प्राप्त्वा, स निर्विकल्पं रमते; वसिष्ठलोकं परित्यज्य, मम लोकं प्राप्नोति। तत्र पञ्च प्रवाहाः हिमशिखरात् उत्पन्नाः। तत्र स पञ्चशिखमुनिस्थानं गच्छति। पञ्चचूडं परित्यज्य, स परमं पदं प्राप्नोति। अत्र सप्त प्रवाहाः हिमवतः शिखरे स्थिताः। तत्र स मुनिलोकं प्राप्त्वा, मुनिकन्याभिः परिवृतः रमते। सप्तर्षीन् परित्यज्य, स मम लोकस्थः हर्षं अनुभवति। तत्र एकः प्रवाहः पतति, शरभङ्गसंबद्धा नदी। तत्र स तेषु लोकेषु रमते, मुनिकन्याभिः सह हर्षं अनुभवति। शरभङ्गं परित्यज्य, स मम लोके पूज्यते। भूमिं गृहीत्वा, जलं तत्र एव स्थितम्, हे सुशोभनानने। अङ्गिराः स्वं लोकं गच्छति, निश्चयेन सुखं अनुभवति। अग्निलोकं परित्यज्य, मम लोकं प्राप्नोति। अत्र एकः प्रवाहः हिमशिखरे विश्रान्तः पतति। बृहस्पतेः लोकं प्राप्त्वा, स मुनिकन्याभिः प्रमोदितः। बृहस्पतिं परित्यज्य, स परमसिद्धिं प्राप्नोति। अत्र एकः प्रवाहः हिमालयात् दृश्यते। बृहस्पतेः लोकं पुनः प्राप्त्वा, मुनिकन्याभिः मोहितः। ततः मम कर्मसु नियुक्तः, अत्र एव जीवितं त्यजति। कार्तिकेयस्य सरः गुह्यं, परमं मम क्षेत्रम्।