सौमश्च बृहस्पतिश्च स्वर्गवासिनः सर्वे, तत्र शतकोटिसहस्रशः शीघ्रं निपातिताः। तदा मया लोहार्गलाख्यं क्षेत्रं प्रतिष्ठापितम्। तत्रैव तेषां महाबलिनां स्थापनं कृतम्। यः अपि भगवति भक्तिमान्, स पृथिव्यां दृढं प्रतिष्ठितो भवति। तत्र त्र्यहं उपवासनं कृत्वा, विधिवत् कर्माणि सम्पाद्य, जीवितं त्यजति स्वकर्मसमाप्त्यन्ते। अथ तेऽन्यत् परमाश्चर्ययुक्तं क्षेत्रं वक्ष्यामि। मासिकविधिना मम चतुर्विंशत्यां द्वादश्यां तत्राश्वः सर्वरत्नैः भूषितः सम्पाद्यते। तत्र मम बाणाः धनुः अक्षसूत्रं कुम्भश्च सन्ति। श्वेतगिरिं समारुह्य, बहून् कुरूनधिरुह्य, दिवः नानारूपाणि निपात्यति। एवं सुतः, विष्णोः तेजसा संवर्धितं परमाश्चर्यपूर्णं तद्वृत्तान्तं श्रोतुं सुतः ब्रह्मणः सुतः सञ्जातः सञ्जातविस्मयः। सञ्जातविस्मयेन सन् ब्रह्मसुतः सनत्कुमारः उवाच—"देवि, त्वं जगतां नाथं साक्षात् दृष्टवती। स स कमलदलायतलोचनः भगवाञ्, यं त्वं संबोधितवती। यं त्वया सम्यक् प्रतिपादितं परमं गुह्यं धर्मं, देवश्रेष्ठेन रचितम्। ततः स कमललोचनः किं उवाच?" सूत उवाच—स सुमधुरं वचनं ब्रह्मसुतं प्रति प्रोवाच। "शृणु पुत्र, जगन्नाथः स्वयमेव मां एवं उक्तवान्—तत्रैव नियमानुसारं कर्माणि क्रियन्ते। तत्र पापशोधनानि, सौम्यानि, शुभानि च कर्माणि सन्ति। अन्यः कोऽपि तानि न वहति; मम हयाः दुष्प्राप्याः। तत्र चत्वारः स्रोतसः मनोजवाः शङ्खसदृशशुभ्राः पतन्ति।" "चित्राङ्गदलोकं प्राप्त्वा गन्धर्वैः सह रमते। ततः गन्धर्वलोकात् मम लोकं प्राप्नोति। तत्र पञ्च स्रोतांसि ताळवृक्षोपमा: पतन्ति। तत्र दिव्यं नारदं मुनिं दृष्ट्वा तेन सह हृष्टः भवति। ततः नारदलोकात् मम दिव्यं स्थानं प्राप्नोति। तत्र त्रयः स्रोतांसि पतन्ति, न स्थूलानि न चातिसूक्ष्माणि। वसिष्ठलोकं प्राप्त्वा तत्र रमते—न संशयः। वसिष्ठलोकात् मम लोकं प्राप्नोति।" "तत्र पञ्च स्रोतांसि शैलशिखरात् प्रवहन्ति। तत्र पञ्चशिखमुनिवासभूमिं गच्छति। पञ्चचूडं विहाय परमं पदं प्राप्नोति। तत्र सप्त स्रोतांसि हिमवतः शिखरे पतन्ति। तत्र सप्तर्षिवृन्देषु, मुनिकन्याभिः परिवृतः, मुनिलोकान् आनन्दयति। सप्तर्षीन् विहाय मम लोकस्थाने रमते।" "तत्र एकः स्रोतः पतति, स सरभङ्गनदी कथ्यते। तत्र मुनिकन्याभिः सह तेषु लोकेषु रमते। सरभङ्गं विहाय मम लोके पूज्यते।" एवं भगवतः क्षेत्रेषु पतितस्रोतांसि, पुण्यकर्माणि, मुनिलोकगमनं, तथा मम लोकप्राप्तिः इति सर्वं भगवता सनत्कुमाराय प्रतिपादितम्।