यद् यत् सर्वत्र जनाः पश्यन्ति, हे सुन्दरीश्रोणि, तस्मादपि जलस्य वृद्धिः न भवति यावत् तत्र स्थितं भवति। एषा अद्भुतमपि प्रमाणिकं च, भक्त्याः कीर्तिं वर्धयति। यः तु, हे सुन्दरीश्रोणि, अष्टधा भक्तिमार्गेण यत्र यत्र गच्छति, यः च प्रतिदिनं एतत् जपति, यः च हर्षेण शृणोति, मृत्युकाले कदापि न विस्मर्तव्यम्। हे पुण्ये, यथापृष्टं तव मया उक्तं। एवं श्रीवराहपुराणे सानन्दूरमहात्म्यनाम्नि पञ्चाशत्तमशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ लोहार्गलमहात्म्यं। सानन्दूरमहात्म्यं श्रुत्वा वसुधरा—धरणी उवाच—"हे महाभाग, एतद् श्रुत्वा सर्वदुःखात् विमुक्ता अस्मि। किं पुनः अन्यत् गोप्यं पुण्यक्षेत्रं अस्ति?" इति। हे देवस्रष्टा नरसिंह, लोकनाथ, देवासुरसम्बद्ध, देवेषु दृढ, दिव्येषु वीर्यवान्, पृथिव्या कम्पितवाक्यं श्रुत्वा जनार्दनः—श्रीवराहः उवाच—"अन्यत् गोप्यं व्रतस्य कर्मणः मूलं वक्ष्यामि।" ततः सिद्धवटं गत्वा, यत्र त्रिंशद्योजनदूरं, तत्र लोहार्गलक्षेत्रे पुण्यम् आवासं स्थापितम्। तद् दुःसाध्यं च दुःसहं च, सर्वतः पापैः आवृतम्। तत्र अहं, हे पुण्ये, उत्तरदिशि स्थितः वसामि। तत्र सर्वे दानवा उच्चैः गत्वा परमं लोकं यान्ति। तत्र ब्रह्मा रुद्राः स्कन्दः इन्द्रः मरुद्गणाः, सोमः बृहस्पतिः अन्ये च दिविस्थाः, शतकोटिसहस्राणि शीघ्रं तत्र पतितानि। एवं लोहार्गलनाम्नि क्षेत्रं स्थापितम्। तत्र महाशक्तिसम्पन्नानां संस्थापनं कृतम्। सः अपि, भगवद्भक्तः, पृथिव्यां दृढं स्थितः भवति। त्रिरात्रं उपवास्य विधिवत् कर्म कृत्वा, तत्र स्वकर्मसमाप्त्याः अनन्तरं प्राणत्यागः भवति। अथ अन्यं अद्भुतं स्थानं वक्ष्यामि। चतुर्विंशति द्वादश्यां, मासिकविधिना मम, तत्र अश्वः सर्वरत्नैः भूषितः निर्मितः। तत्र मम शराः धनुः अक्षसूतः कुम्भः च। श्वेतगिरिं आरोह्य, बहून् कुरून् अधो गच्छामि। आकाशात् बहून् रूपान् अपातयित्वा— सूतः उवाच—परमाद्भुतैः विष्णोः शक्त्या पूर्णः, तदा ब्रह्मपुत्रः ज्ञानी, आश्चर्येण आकुलः। सनत्कुमारः उवाच—"हे देवी, त्वं साक्षात् लोकनाथं दृष्टवती। यः कमलदलविसालाक्षः, यं त्वं संबोधितवती, यथा त्वं कथयसि, परमं गोप्यं धर्मं, देवश्रेष्ठैः रचितम्। ततः, सः कमलाक्षः किं उवाच?" इति। सूतः उवाच—सः ब्रह्मपुत्रं संबोध्य मधुरं वचनं उवाच।