यः तत्र प्रविश्य अपि मार्गं वा द्वारं न पश्यति। तत्र, पूर्वदिशि, न अधिकं दूरम्, अर्धयोजनस्य दूरी अस्ति। तत्र, शुभे, जलधाराः पतन्ति, तानि अपि निर्मलानि सन्ति। सः चतुर्दिक्पालानां परमं लोकं प्राप्नोति। दिक्पालान् विहाय, मम लोकेषु रमते। पृथिव्यां, शुद्धभगवत्-भक्तैः सह, सर्वसंसारात् मोक्षः अस्ति। तत्र जलं न वर्धते न च क्षीयते। तत्र गीतनादः श्रूयते, यः श्रवणे मनसि च रमणीयः। तत्र रामस्य, जमदग्निपुत्रस्य, आश्रमः भविष्यति। शाल्मलीवृक्षं पुरतः स्थाप्य, सः उत्तराभिमुखः तिष्ठति। ततः, ऋषिलोकं गत्वा, तत्र अरुन्धतीं पश्यति। ऋषिलोकं विहाय, मम लोकं प्राप्नोति। एतत् द्वादशवर्षं नमस्कारः क्रियते। दुष्टाः, मम मायया मोहिताः, मां न पश्यन्ति। तत्र, शुभस्मिते, शुद्धभगवत्-भक्ताः मां पश्यन्ति। तद् जटाकुण्डं इति प्रसिद्धम्, उत्तर-पश्चिमदिशि स्थितम्। मलयस्य दक्षिणे, समुद्रस्य उत्तरतः च। अगस्तिभक्नं गत्वा, निःसंशयं तत्र हर्षः जायते। अगस्त्य-निकेतनं विहाय, मम लोकं गच्छति। महे शुभे, महाऽर्णवः विशालः, गम्भीरः च। यद् अन्यद् लोकाः सर्वतः पश्यन्ति, शुभस्मिते। तत्र अपि, जलं न वर्धते यावत् तत्र तिष्ठति। तद् अद्भुतं, प्रमाणवत्, भक्त्याः महिमानं वर्धयति। यः, शुभस्मिते, अष्टधा-भक्तिपथेन यत्र गच्छति— यः प्रतिदिनं पठति, यः हर्षेण शृणोति। मृत्युकाले, कदाचित् अपि विस्मरणं न भवेत्। एवं, भगवती, यद् त्वया पृष्टं, तव कथितम्। इति श्रीवराहपुराणे दिव्ये सानन्दूर-माहात्म्ये शतपञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ लोहार्गलस्य माहात्म्यम्। सानन्दूरस्य माहात्म्यं श्रुत्वा, वसुंधरा— धरणी उवाच— “महाभाग, एतत् श्रुत्वा सर्वदुःखात् विमुक्ता अस्मि। किम् अन्यः गूढः, शुभः क्षेत्रः अस्ति?” हे देवकृत, नरसिंह, लोकनाथ, देवासुरैः परिवृतः, देवेषु स्थिरः, दिव्येषु वीरः। पृथिव्याः कम्पमानं वचनं श्रुत्वा, जनार्दनः— श्रीवराहः उवाच— “अहम् अन्यं गूढं व्रतस्य कर्मणः मूलं कथयामि। ततः, सिद्धवटं गत्वा, यः त्रिंशद्योजनदूरं अस्ति। तत्र, लोहार्गल-क्षेत्रे, शुभं निवासं स्थाप्यते। तद् दुष्करं, असह्यं, सर्वतः पापैः परिवृतम्। तत्र अहम्, शुभे, उत्तरदिशि स्थितः तिष्ठामि। तत्र, सर्वे दानवाः, उत्तमं लोकं प्राप्नुवन्ति। तत्र, ब्रह्मा, रुद्राः, स्कन्दः, इन्द्रः, मरुतः च।