ब्रह्मणा अनुमोदितः सः मम एव लोकं प्राप्नोति। मम भक्ताः तु, संसारस्य घोरात् बन्धनात् मोक्षं दृष्ट्वा, परमं आनन्दं लभन्ति। तत्र तु, मध्याह्ने सूर्यस्य स्थितौ, तत् पृथिव्यां पतति। एवं ब्रह्मसरोवरस्य तत्र महद् आश्चर्यं दृश्यते। तत्र सागरः च रामः च, सुन्दराङ्गि, संमिलन्ति। तद् वनं बहुभिः गुल्मलताभिः समृद्धं, विहङ्गैः च शोभितं भवति। कुमुदोत्पलैः सुगन्धिभिः भूषितं, तेषां च उत्तमगन्धैः रमणीयं दृश्यते। यः सागरस्य निकेतनं गच्छति, सः मम लोकं प्राप्नोति। तं दृष्ट्वा, जनाः तत्र विचरन्ति, तेषां सर्वदुःखानि विनश्यन्ति। पृथिव्यां तत्र कश्चन मनुष्यः निवासं न पश्यति। यः अपि प्रविशति, सः मार्गं वा द्वारं वा न पश्यति। तत्र पूर्वदिशि, न अत्यन्तं दूरे, अर्धयोजनमात्रे, शुभे सरितः पतन्ति, जलानि च निर्मलानि भवन्ति। सः चतुर्दिक्पालानां उत्तमान् लोकान् प्राप्नोति। तान् दिक्पालान् परित्यज्य, मम लोकेषु रमते। पृथिव्यां भगवत्भक्तिसंपन्नैः सह, सर्वसंसारात् मोक्षः भवति। तत्र जलं न वर्धते, न च क्षीयते। तत्र गीतध्वनिः श्रूयते, यः श्रोत्रमनःहारी च भवति। तत्र रामस्य, जमदग्निसुतस्य, आश्रमः भविष्यति। सः शाल्मलीतरुं पुरतः स्थाप्य, उत्तराभिमुखः तिष्ठति। ततः ऋषिलोकं गत्वा, तत्रैव अरुन्धतीं पश्यति। ऋषिलोकात् निर्गत्य, मम लोकं प्राप्नोति। एतेन द्वादशवर्षाणि नमस्कारः क्रियते। दुष्टाः मम मायया मोहिताः, मां न पश्यन्ति। तत्र, शुभलते, शुद्धभक्ताः मां पश्यन्ति। तत् स्थलम् जटाकुण्डमिति विख्यातम्, उत्तरपश्चिमदिशि स्थितम्। मालयस्य दक्षिणे, सागरस्य चोत्तरे तदस्ति। अगस्तिभक्तं गत्वा, जनाः प्रमोदं लभन्ति—अत्र संशयो नास्ति। अगस्त्याश्रमात् निर्गत्य, मम लोकं यान्ति। महोदधिः, कल्याणि, अतिविस्तीर्णः अगम्यः च। यद् अन्यत् सर्वत्र जनाः पश्यन्ति, तस्मादपि तत्र जलं न वर्धते, यावत् तत्र तिष्ठति। एषः देशः आश्चर्यकरः, प्रमाणिकः च, भक्तेः गौरवं वर्धयति। यः, शुभलते, अष्टाङ्गभक्तिमार्गेण यत्र गच्छति—यः प्रतिदिनं पठति, यः च हर्षेण शृणोति, तस्य मृत्युकाले अपि कदापि विस्मरणं न भवेत्। भगवति, यद् त्वया पृष्टं तत् सर्वं सम्यक् उक्तम्। इति श्रीवराहपुराणे दिव्ये, सानन्दूरमाहात्म्यनाम्नि, पञ्चाशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ लोहार्गलस्य माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि। सानन्दूरमाहात्म्यं श्रुत्वा, वसुन्धरा—धरणी—उवाच: "महाभाग, एतत् श्रुत्वा अहं सर्वदुःखात् विमुक्ता।