भूम्याः वचांसि श्रुत्वा, पद्मनयनः भगवान् विष्णुः तस्याः प्रति सान्त्वनपूर्वकं प्राह। श्रीवराहः उवाच—समुद्रस्य उत्तरतो मलयपर्वतस्य च दक्षिणतो, हे पृथिवि, अहं तत्र स्थितः, उत्तरदिशं प्रति संस्थितः। तत्र केचन तद् स्थलम् आयसम् इति वदन्ति, अन्ये ताम्रनिर्मितम् इति, अपरे तु आश्चर्यरूपं शिलामयं इति वर्णयन्ति। तत्र मनुष्याः संसारसागरं तीर्त्वा मुच्यन्ते। मध्यान्हे, सूर्ये सम्यक् स्थिते, तत्र सुवर्णपद्मं दृश्यते। तत्रापि एकं विस्मयं शृणु—यत् किमपि तत्र परिवर्तते, समुद्रमध्ये स्थितं सन्, कोऽपि तत्र तद् न पश्यति। किन्तु ये मद्भक्ताः स्वकर्मणः प्रभावेन तत्र सन्ति, ते तद् पश्यन्ति। यदि कश्चित् दुष्कृत्यवान् तत्र मध्ये किञ्चिद् निक्षिपति, तद् तावत् न गृह्यते यावत् तेनैव न क्षप्यते। तत् स्थलम् अगम्यं, अनन्तं, रक्तपद्मैः शोभितम्। बुधस्य धाम प्राप्य, निःसंशयं सुखमवाप्नोति; बुधधामात् निर्गम्य, मम लोकमाप्नोति। ये मानवाः मम कर्मसु अनन्यभावेन न प्रवृत्ताः, ते तं देशं न पश्यन्ति। तद् रम्यं मनोहरं च, पद्मैः आच्छन्नम्। तत्र एकं श्वेतपद्मं दृश्यते, अन्यत् सुवर्णमयम् अपि। एकः निर्गमः तत्र दृश्यते, मुष्टिकसन्निभः सघनः। ब्रह्मलोकं प्राप्य, निःसंशयं तत्र सुखमवाप्नोति; ब्रह्मणा अनुमते, सः मम लोकमपि प्राप्नोति। ये मद्भक्ताः, ते तत्र संसारदुःखविनिर्मुक्तिं पश्यन्ति। सः निर्गमः मध्यान्हे भूमौ पतति, यावत् सूर्यः तिष्ठति। एवं तत्र ब्रह्मसरोवरस्य महद् आश्चर्यं वर्तते। समुद्रः च रामः च, हे सुन्दराङ्गि, तत्र मिलिष्यतः। तद् स्थलम् अनेकेषु वनेषु लताभिः च विहगैः च शोभितम्; कुमुदपद्मैः च तेषां उत्तमगन्धैः अलङ्कृतम्। समुद्रधामं गत्वा, मम लोकमवाप्नोति। तद् दृष्ट्वा, जनाः तत्र विचरन्ति, तेषां किल्बिषाणि विनश्यन्ति। भूमौ तत्र कोऽपि न कश्चित् वासस्थानं पश्यति; प्रविष्टः अपि मार्गं न पश्यति, न द्वारम् अपि। पूर्वदिशि, पार्श्वतः, अर्धयोजनमात्रदूरे, नद्यः पतन्ति, हे शुभे, तत्र जलम् अपि निर्मलं। सः चतुर्दिक्पालानां परमं लोकं प्राप्नोति; तान् परित्यज्य, मम लोकेषु रमते। भूमौ ये शुद्धभक्ताः, तत्र सर्वसंसारविनिर्मुक्तिः अस्ति। तत्र जलम् न वर्धते, न च क्षीयते। तत्र गायनध्वनिः श्रूयते, यः श्रोत्रे रमणीयः मनसि च हर्षजनकः। तत्र भविष्यति रामस्य, जमदग्निसुतस्य, आश्रमः। सः शाल्मलीवृक्षं पुरतः स्थाप्य, उत्तरदिशं प्रति तिष्ठति।