वराहपुराणम्

तस्मिन् क्षेत्रे विष्णोः परमं तीर्थं नाम्ना प्रसिद्धं विद्यते। तत्रैव, हे महाभागे, मणिपूरगिरिणा विख्यातः सरः स्थितम् अस्ति। सः, सूर्यलोकं विहाय, मम एव लोके पूजितः भवति। पापिनां दुरदृश्यः सः, पुण्यात्मनां तु सुलभदर्शनः। चतुर्विंशत्यां द्वादश्यां, मध्याह्ने, सूर्ये सम्यगुत्तिष्ठति, तदा सः उन्नतः, विशालः, रमणीयः, शीतलश्च दृश्यते। एवं ते परमसिद्धिम् आप्नुवन्ति—अत्र संशयः नास्ति। सः समुद्रतीरे स्थित्वा, भगवत्भक्तानां सर्वेषां प्रेम लभते। वयं तत्र त्रयः, श्रीद्वारकायां, शोभायमानाः वसामः। सा द्वारका त्रिंशद्योजनविस्तीर्णा, सर्वतो दशयोजनपरिमिता। अल्पेनैव कालेन, ते परमं पदम् आप्नुवन्ति। सर्वेषां धर्माणां मध्ये एषः परमः धर्मः; सर्वेषां तेजसां मध्ये एतत् परमं तेजः। सर्ववेदेषु एषः श्रेष्ठः; सर्वतपःषु एतत् परं तपः। यः परमसिद्धिं इच्छति, सः मम लोकं गच्छति। तेन सप्त पीढ्यः स्वकुलस्य तार्यन्ते। सम्यक् पूजया, किमन्यत् इच्छेत्? इति श्रीवराहपुराणे श्रीद्वारकामाहात्म्यं नाम एकोनपञ्चाशत्तमः अध्यायः समाप्तः। अथ सानन्दूरस्य माहात्म्यं प्रवक्ष्यामि। एवं श्रीद्वारकायाः माहात्म्यं सुस्पष्टं श्रुत्वा, पृथिवी उवाच—"एतत् परमपुण्यं श्रुत्वा, अहं परमसंपदं प्राप्तवती। हे लोकनाथ जनार्दन, यदि एतस्मात् अपि गूढतरं किञ्चिदस्ति, तद्वद।" पृथिव्याः वचः श्रुत्वा, पद्मनाभः विष्णुः, श्रीवराहरूपधारी, उवाच—"समुद्रस्य उत्तरस्यां दिशि, मलयगिरिणः दक्षिणे च, अहं तत्र स्थितः, हे पृथिवि, उत्तराभिमुखः संस्थितः। केचित् तं लौहमित्याहुः, अन्ये ताम्रमित्याचक्षते, अपरे तु आश्मयमित्यपि वदन्ति; अद्भुतरूपः सः। तत्र, संसारसागरं तीर्त्वा, मानवा विमुक्ताः भवन्ति। मध्याह्ने, सूर्ये सम्यगुत्तिष्ठति, तत्र सुवर्णपद्मं दृश्यते। तत्रापि आश्चर्यं शृणु—यत् किञ्चित् तत्र परिवर्तते, तत् समुद्रमध्ये स्थित्वापि, कोऽपि तं न पश्यति। मम भक्ताः स्वकर्मणा तत्र स्थिताः तु तं पश्यन्ति। यदि कश्चित् दुष्कृत्यं कृत्वा, तत्र मध्ये पिण्डं क्षिपेत्, तद् तेनैव भुज्यते, अन्यः न गृह्णाति। सः देशः अगाधः, अनन्तः, रक्तपद्मैः शोभितः। बुधलोकं प्राप्त्वा, निःसंशयं, प्रमोदते। बुधलोकात् निर्गत्य, मम एव लोकं प्राप्नोति। ये मम कर्मसु अनन्यचित्ताः न सन्ति, ते तं देशं न पश्यन्ति। सः रम्यः, मनोहरः, पद्मैः आवृतः। तत्र एकं शुक्लपद्मं, एकं च सुवर्णपद्मं दृश्यते। एकः निर्गच्छति धारायाः प्रवाहः, मुष्टिकायामिव स्थूलः। ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा सः प्रमोदते—अत्रापि न संशयः।