सर्वेषां वृक्षाणां पत्राणि बहुलं पतन्ति। तत्र पूर्वदिशि महावृक्षः शोभायमानः दृश्यते, यः पञ्चक्रोशपरिमाणेन विस्तीर्णः प्रकाशते। स सर्वतः मीनैः जलैः च पूर्णः, फलैः च समृद्धः अस्ति। तत्र, मनुष्यः अष्टवारं उपवासं कृत्वा स्नानं कुर्यात्। अत्र, उत्तमा नारी, अद्भुतं शृणु यदहं वदामि। मध्याह्ने स वृक्षः पुनः पूर्णः भवति, रात्रौ च समः तिष्ठति। तस्य पश्चिमदिशि बिल्ववृक्षः महान् स्थितः अस्ति। शुभकर्मकृत् तं पश्यति, दुष्कर्मकृत् तु न पश्यति। यः तत्र पुष्पं प्राप्नोति, मम मार्गं अनुगच्छन्, तस्मिन क्षेत्रे विष्णोः परमं पादं नाम्ना प्रसिद्धम्। तत्र, उत्तमा नारी, मणिपूरगिरिणा प्रसिद्धः सरः अस्ति। स सूर्यलोकात् निर्गत्य, मम स्वलोकं प्राप्य, पूज्यते। पापिनां दुष्प्राप्यः, पुण्यकृतां सुलभः च। चतुर्विंशे द्वादश्यां, मध्याह्ने, सूर्ये शिखरस्थे, स उन्नतः विशालः रम्यः शीतलः च दृश्यते। एवं ते परमसिद्धिं प्राप्नुवन्ति—नात्र संशयः। स समुद्रतीरे स्थित्वा, सर्वेषां भगवद्भक्तानां प्रेमं लभते। तत्र वयं त्रयः शोभायमानायां द्वारकायां निवसामः। सा द्वारका त्रिंशद्योजनविस्तीर्णा, सर्वदिशासु दशदश योजनेषु विस्तीर्णा। अल्पेनैव कालेन ते परमं स्थानं प्राप्नुवन्ति। सर्वधर्मेषु एषः परमः धर्मः; सर्वश्रियः एषा उत्तमा श्रियः। सर्ववेदेषु एषः श्रेष्ठः; सर्वतपः एषः उत्तमं तपः। यः परमसिद्धिं इच्छति, स मम लोकं गच्छति। तेन सप्तकुलानि उद्धृतानि भवन्ति। यथायोग्यं पूजां कृत्वा, किं पुनः इच्छेत्? एवं द्वारकायाः महात्म्यं नाम एकशतान्चत्वारिंशदधिकशतचत्वारिंशदधिकः अध्यायः समाप्तः। अथ सानन्दूरस्य महात्म्यं। द्वारकायाः महात्म्यं श्रुत्वा, पृथ्वी उत्तमं पुण्यं श्रुत्वा, उच्चतमं ऐश्वर्यं प्राप्तवती। सा जगन्नाथं जनार्दनं उवाच—यदि किमपि गूढतरं अस्ति। पृथ्वीवचनं श्रुत्वा, विष्णुः पद्मनयनः, श्रीवराहः उवाच—समुद्रस्य उत्तरतः, मलयपर्वतस्य दक्षिणतः, तत्र अहं पृथिवि, उत्तरदिशि स्थितः अस्मि। केचित् तं लोहमित्याहुः, अन्ये ताम्रं मन्यन्ते, अन्ये पत्थरं अद्भुतरूपं वदन्ति। तत्र, संसारसागरं तीर्त्वा, मानवाः मोच्यन्ते। मध्याह्ने, सूर्ये शिखरस्थे, सुवर्णपद्मं दृश्यते। तत्रापि शृणु अद्भुतं—यद् यत्र परिवर्तते, सागरमध्ये स्थित्वा, कोऽपि तत्र न पश्यति। यद्यपि, मम भक्ताः, स्वकर्मणा उपस्थिताः, तं पश्यन्ति।