सप्तद्वीपेषु सः हर्षं अनुभवति, गुह्यलोकान् च प्राप्नोति। सर्वासक्तिं परित्यज्य, सः मम लोकं गच्छति। प्रभासे, यत्र श्रोतारः समुद्रे स्थिताः, न तु ग्राहस्य अभिमुखे, तत्र यदि पुरुषः शुद्धे जलस्थले पिण्डान् समर्पयति, आगमनं न कृतम् अपि, ते तान् लभन्ते; निःसन्देहं एवं भवति। धर्मात्मानः तु केवलं तदर्पणं लभन्ति, निःसन्देहं। अतः, गम्भीरजलस्थले अपि, अनन्ते जलसमुद्रे, एकहस्तमात्रे, सः इन्द्रस्य लोके हर्षं अनुभवति, निःसन्देहं। इन्द्रलोकं परित्यज्य, सः मम लोकं प्राप्नोति। पापकृत् तु न पश्यति; पुण्यकृत् एव पश्यति। तत्र रजत-हेम-पद्मानि दृश्यन्ते, निःसन्देहं। चत्वारः प्रवाहाः तत्र प्रवहन्ति, मणिपूरगिरौ विश्राम्यन्ति। सः वैखानस-लोकेषु हर्षं अनुभवति, निःसन्देहं। वैखानस-लोकान् परित्यज्य, सः मम लोकं प्राप्नोति। ये यानि तत्र सरस्सु तथा मणिपूरगिरौ दृश्यन्ते, पापात्मानः स्नानं कुर्वन्ति चेत्, तानि पूर्ववत् न पतन्ति। एकः प्रवाहः तत्र पतति, मणिपूरगिरौ विश्राम्यन्। यो असक्तः, हे महाभागे, सः वरुणस्य निवासे हर्षं अनुभवति। वरुणलोकं परित्यज्य, सः मम लोके पूज्यते। शुद्धहृदयाः मानवाः तद् पश्यन्ति; पापकृतः तु न पश्यन्ति। तत्र हंसाः दृश्यन्ते, चन्द्रप्रभा-जायमानाः, मल्लिका-समानाः। ते भूमौ परमसिद्धिं प्राप्नुवन्ति, निःसन्देहं। यत्र शुद्धहृदयाः वृष्णयः मम निवासे आगताः। पुण्यात्मा तु ऋषिसप्तर्षि-लोकेषु हर्षं अनुभवति, निःसन्देहं। कदम्बवृक्षात् तत्र प्रवाहः पूर्वं उत्पन्नः पतति। पूर्वदिशि सूर्यस्य उदये तद् पुष्पाणि प्रकाशयति। ते एवं परमसिद्धिं प्राप्नुवन्ति, निःसन्देहं। पञ्च प्रवाहाः तत्र पतन्ति, मणिपूरगिरौ विश्राम्यन्ति। सः दिव्यलोके दशसहस्रवर्षाणि हर्षं अनुभवति। सर्वस्वर्गान् परित्यज्य, सः मम लोकं गच्छति। अन्यथा, ये मम कर्मसु भक्ताः, ते तद् न पश्यन्ति। तत्र शब्दः श्रूयते, मनः-श्रोत्रयोः हर्षदायकः। तद् पापकृतां दुर्लभम्, पुण्यकृतां तु सुलभम्। सूर्यस्य उदये तत्र अपि पुष्पाणि विकसन्ति। ते भूमौ परमसिद्धिं प्राप्नुवन्ति, निःसन्देहं। सर्वेषु लोकेषु, यत्र मया क्रीडा कृताः, तद् स्थानं प्रसिद्धम्। तत्र विविधवर्णाः शिलाश्रयाः, दशदिशाः गुहाभिः युक्ताः। तत्र पुरुषः षड्वेलासु स्थित्वा स्नानं कुर्यात्। ततः, मम कर्मसु स्थितः पुरुषः तत्र जीवनं त्यजति। अधुनाऽस्मिन्, हे सुभगे, अद्भुतं यद् अहं तुभ्यं कथयामि, तत् शृणु।