स वनमाल्यधारी हलधरः शशिप्रभया विराजमानः तत्र बभौ। नारायणस्य वचः श्रुत्वा धर्मनिष्ठा पृथिवी तेषां वचसां सिद्धिं काङ्क्षन्ती बभूव। सा पृथिवी उवाच—कथं दुर्वासाः तत्र तां शापवाचं उच्चरिष्यन्ति? एतद् मे कथय। श्रीवराह उवाच—सा या रूपयौवनसमन्विता, मया सह रममाणा, तस्याः कीर्तिमतः पुत्रः सौन्दर्ययौवनगर्वितः, क्रीडन् एवं दुष्कृत्या गर्भाधानं अकरोत्। हे वत्से, त्वं पुत्रमिच्छसि; हे मुने, तद् मे वद। ततः स उवाच—तव गर्भात् मुषलं जातं भविष्यति, यद् तव वंशनाशकं स्यात्। तदा दुर्वासाः शापं श्रुत्वा ते सर्वे कुमाराः आकुलाः अभवन्। ततः तान् आगतान् कुमारान् दृष्ट्वा अहं पृष्टवान्। तेषां वचः श्रुत्वा अहं एवमुक्तवान्—शृणु। एवं पृथिवि, वृष्ण्यादीनां शापकारणं मया तुभ्यं निगदितम्। द्वारकायां तु पुण्यायां विष्णुभक्तजनप्रियायां पुरी, सागरतीरं त्यक्त्वा, यद् मम कर्मणा प्रमोदम् अवाप, स सुरसुन्दर्यः परिवृत्य स्वर्गशिखरेषु रमते। देवलोकं परित्यज्य स मम एव लोकं प्राप्नोति। तत्र बहुविधानि उत्तमानि फलानि, कलशाकाराणि, शोभनानि दृश्यन्ते। तानि फलानि भगवद्भक्तस्यैव लभ्यन्ते, अन्यस्य न। ये मम कर्मणि स्थिताः, ते परमां सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। मनुष्याः कामलोभसमाकुलाः तं न पश्यन्ति। स सप्तद्वीपेषु रमते, गुह्यलोकान् प्राप्नोति। सर्वासक्तिं परित्यज्य मम लोकं गच्छति। प्रभासे, यत्र श्रूयते, सागरे, न तु मकरदिशि, तत्र यदि नरः शुद्धोदके पिण्डदानं करोति, तदा आगमनं विना अपि ते तद् लभन्ते—न संशयः। धर्मिष्ठाः एव तद्दानं प्राप्नुवन्ति, न संशयः। अगाधसागरे अपि वितस्तिमात्रे जलस्थले, स इन्द्रस्य लोके रमते—न संशयः। इन्द्रलोकं परित्यज्य स मम लोकं प्राप्नोति। पापकर्मा न पश्यति; सुकर्मी एव पश्यति। अत्र रजतपद्मानि, सुवर्णपद्मानि दृश्यन्ते—न संशयः। चत्वारः प्रवाहाः अत्र वहन्ति, मणिपूरगिरिस्थले स्थिताः। स वैखानसलोकान् प्राप्य रमते—न संशयः। वैखानसलोकान् परित्यज्य स मम लोकं प्राप्नोति। ये तत्र तडागेषु, तथा मणिपूरपर्वते दृश्यन्ते, तानि पापिनां स्नानेन न यथापूर्वं पतन्ति। एकः प्रवाहः अत्र पतति, मणिपूरगिरिस्थले स्थितः। असक्तिमुक्तः, हे महाभागे, वरुणलोकमध्ये रमते। वरुणलोकं परित्यज्य स मम लोकं पूज्यते। शुद्धचित्ताः मनुष्याः तद् पश्यन्ति; पापकर्मणः न पश्यन्ति। एवं श्रीवराहस्य वचनानि पृथिव्यै निगदितानि, धर्मस्य रहस्यं च प्रकाशितम्।