वराहपुराणम्

धरणी उवाच— मम चित्ते परमानन्दस्वरूपा या शान्तिः, सा अनुत्तम्या समुत्पन्ना। यो देवद्विषां नाशकः, तीक्ष्णधारासिपाणिः, स एव पृथिव्याः धारकः। एवं मया श्रुतं, एवं खलु तस्य स्तुतस्य भगवतः गुणा महिमा च श्रुताः। श्रीवराह उवाच— अन्यं ते गुह्यं वक्ष्यामि, यत् पापभीतिनाशनं भवति। यदा द्वापरयुगे समुपस्थिते, तदा यदुकुलश्रेष्ठः अभवत्। तत्र द्वारका नाम पुरी प्रतिष्ठिता, या पञ्च योजनानि विस्तीर्णा, दश योजनानि दीर्घा च। पृथिवीभारं हृत्वा, स देवैः परमप्रियः अभवत्। हे वरारोहे, तत्र मम सदृशः कोऽपि प्रभुः भविष्यति। हे पृथिवि, शापपीडया द्वारकावासिनः क्लेशं यास्यन्ति। स वनमाल्यभूषितः हलधरः शशिप्रभया विराजमानः अभवत्। नारायणस्य वचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठा पृथिवी तेषां सिद्धिं कामयामास। पृथिव्युवाच— किम् प्रकारेण दुर्वासाः तत्र शापं दास्यति? तत् मे कथय। श्रीवराह उवाच— या रूपयौवनसम्पन्ना मया सह रममाणा, तस्याः सुतेन, यः स्वयम् अपि रूपयौवनगर्वितः, क्रीडमानः स धर्मविरुद्धेन आचरणेन गर्भोत्पत्तिं चकार। सुतकामेति तया पृष्टे, स मुनिः प्रोवाच— तव गर्भात् मुसलः उत्पत्स्यते, यः तव वंशं विनाशयिष्यति। दुर्वाससः शापं श्रुत्वा, सर्वे ते कुमाराः शोकाकुलाः अभवन्। तान् आगतान् दृष्ट्वा, अहम् अपि तान् पृष्टवान्। तेषां वचनं श्रुत्वा, अहं च एवं उक्तवान्— शृणु, हे पृथिवि, वृष्ण्यादीनां शापहेतुं मया ते निगदितम्। द्वारकायां या पुण्या पुरी, या विष्णुभक्तानां सुखदायिनी, तां त्यक्त्वा, मम कर्मणा समुद्रतीरं हर्षदं गत्वा, सोऽप्सरसां गणैः परिवृतः स्वर्गे मोदते। देवलोकं त्यक्त्वा, स मम एव लोकं पूज्यते। तत्र उत्तमफलानि, कुम्भाकाररूपाणि फलानि, शोभनानि सन्ति। तानि भगवतानुरक्तेन पुरुषेण विना अन्यः कश्चन न प्राप्नोति। ये मम कर्मणि स्थिताः, ते परमसिद्धिं आप्नुवन्ति। रागलोभसंयुक्ताः मनुष्याः तं न पश्यन्ति। स सप्तद्वीपेषु रमते, गुह्यलोकान् च आप्नोति। सर्वसंगं परित्यज्य, स मम लोकं गच्छति। प्रभासे, यत्र शृण्वन्ति, सागरस्य अन्तर्गते, न च मकराभिमुखे, तत्र यदि कश्चन निर्मले जले पिण्डं ददाति— न आगतेऽपि, तद् तैः लभ्यते; न संशयः। धर्मिष्ठाः तु केवलं पिण्डदानं लभन्ते, न संशयः। अगाधेऽपि जलनिधौ, यदि वितस्तिमात्रेऽपि, स इन्द्रलोकं प्राप्य तत्र रमते, न संशयः। इन्द्रलोकं त्यक्त्वा, मम लोकं प्राप्नोति। पापकर्मी न पश्यति, केवलं पुण्यकर्मी पश्यति।