वराहपुराणम्

श्रीवराहः उवाच— "सुन्दरि, द्वापरयुगे यत्र अहं स्थितिं गमिष्यामि, तत्र ब्रह्मादिभिः देवैः, मन्त्रवित्भिः च बहुभिः, तथा नारदासितदेवलैः, तत्र एव मम नाम कृतम्। ततः मणिपूरगिरौ तैः एव नाम दत्तम्। शुभे, एवं ते नामनिर्वचनं सम्यक् उक्तम्। एवं हि एषः गिरिः यः स्तूयते, तस्य माहात्म्यं विस्तरशः मया उक्तम्। एषा मम रहस्यवृत्तान्ताः, हे पृथिवि, तस्मिन्भूतगिरौ। शुभे, सर्वधर्ममूलं यत्, तत् अपि तुभ्यं निगदितम्।" एवमष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः, 'स्तुतभगवन्माहात्म्य'नामकः, पवित्रे श्रीवराहपुराणे समाप्तः। अथ द्वारकामाहात्म्यप्रकरणम् आरभ्यते। स्तुतभगवतो माहात्म्यं श्रुत्वा ये धर्मनिष्ठाः जनाः, तेषां मनसि परमशान्तिः उत्पन्ना। तदा धरणी उवाच— "मम मनसि परमं निर्व्याजं च शमं समुपस्थितम्। यः तीक्ष्णधारधारी, देवशत्रुविनाशकः, स एव पृथिवीधारकः। एवं श्रुतं मया भगवतः गुणमाहात्म्यं।" श्रीवराहः पुनरुवाच— "गोपनीयमपि रहस्यं ते कथयिष्यामि, यत् पापकण्ठभयं निहन्ति। द्वापरयुगे यदुश्रेष्ठः तत्र प्रविष्टः। तत्र द्वारका नाम पुरी प्रतिष्ठिता, या पञ्च योजनानि विस्तीर्णा, दश योजनानि दीर्घा। पृथिव्याः भारं विनिहत्य, स देवैः अतीव प्रियः अभवत्। सुन्दरि, तत्र मम सदृशः प्रभुः भविष्यति, हे वरारोहिणि। पृथिवि, शापपीडया तत्र द्वारकावासिनः दुःखं प्राप्स्यन्ति। वनमाल्यभूषितः हलधरः स शशाङ्कप्रभया विराजते। नारायणवचनं श्रुत्वा धर्मनिष्ठा सा पृथिवी तस्य सिद्धिं कामयामास। सा पृथिवी उवाच— 'कथं दुर्वासाः तत्र शापं दास्यति? तद्वदस्व।' श्रीवराहः उवाच— 'रूपयौवनसमन्विता सा मया सह क्रीडन्ती, तस्याः पुत्रः अपि रूपयौवनगर्वितः। क्रीडायामेव स दुर्बुद्ध्या गर्भोत्त्पत्तिं अकार्षीत्। तदा दुर्वासाः उवाच— 'वत्स, त्वं पुत्रं इच्छसि; मुनिवर, तत् वद।' तदा दुर्वासाः उक्तवान्— 'तव उदरेन निष्क्रान्तः मुसलः तव वंशनाशकः भविष्यति।' एवं दुर्वासाशापं श्रुत्वा ते बालकाः सर्वे दुःखिता अभवन्। तान् आगतान् दृष्ट्वा अहं तान् पृष्टवान्। तेषां वचनं श्रुत्वा अहं एवमुक्तवान्— 'शृणु पृथिवि, एवं वृष्ण्यादीनां शापकारणं तुभ्यं निगदितम्।' द्वारकायां या पुरी, या विष्णुभक्तानां सुखदायिनी, तत्र सागरतीरं त्यक्त्वा, यत् मम कर्मणा हर्षदायिनी अभूत्, स देवो दिव्ये स्थले, अप्सरसां समूहैः परिवृतः, रमते। देवलोकं त्यक्त्वा, स मम एव लोके पूज्यते। तत्र बहूनि उत्तमानि फलानि, कुम्भाकाराणि, रमणीयानि दृश्यन्ते। तेषां फलानां लाभः केवलं भागवतभक्ताय एव सुलभः। ये मम कर्मसु स्थिताः, ते परमं सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। कामलोभपूरिताः मानुषाः तं न पश्यन्ति।