यदा तस्य पापानि विशुद्धानि भवन्ति, तदा सा सरित् सुन्दरनितम्बिनि, पृथिव्यां अवतरति। यः पापशुद्धः, स एव प्रविशति, न तु अन्यः; केवलं शुद्धपुरुषः तत्र प्रविशति। तत्र, हे देवि, अहं पश्चिमदिशि प्रतिष्ठितः निवसामि। मम स्वशक्त्या सदा फलं सम्पद्यते। भक्तः, विशुद्धः भागवतः, मम निर्दिष्टकर्मसु निष्ठः, स तत्र गच्छन्, हे सुन्दरी, प्रातःकाले, एकचित्तः, दृढसंकल्पं कृत्वा, यत्र तत्र गच्छेत्। पञ्चरात्रेण एव सः मम तस्मिन्गिरौ फलं प्राप्नोति। ततः पुनः, तत्र सा विनयसम्पन्ना श्रीनारायणं पप्रच्छ। "एतस्य नाम्नः व्युत्पत्तिं त्वं अधुना वक्तुम् अर्हसि।" श्रीवराहः उवाच—"द्वापरयुगे, हे सुन्दरी, यत्र अहं स्थितः भविष्यामि, तदा सुरैः ब्रह्मादिभिः, मन्त्रविद्भिश्च, तत्र नारदासितदेवलैः मया नाम कृतम्। ततः, मणिपूरगिरौ, तत्रैव ते मम नाम दत्तवन्तः। हे शुभे, एवं तव नाम्नः व्युत्पत्तिं उक्तवान्। हे देवि, एवं अस्य स्तुतगिरिः माहात्म्यं मया वर्णितम्। एते मम गुह्याः विषयाः, हे पृथिवि, तस्मिन्भूतगिरौ। हे शुभे, एवं सर्वधर्ममूलं तुभ्यं उक्तम्।" इत्येष श्रीवराहपुराणे पुण्ये 'स्तुतभगवन्माहात्म्य'नाम अष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ द्वारकामाहात्म्यं कथ्यते। स्तुतभगवन्माहात्म्यं श्रुत्वा धर्मनिष्ठाः जनाः हृष्टाः अभवन्। तदा, धरणी उवाच—"मम चित्ते परमं निर्विकारं शान्तिं प्राप्तवती अस्मि। यः तीक्ष्णधारं खड्गं धारयति, देवशत्रून् नाशयति, स एव पृथिव्या धाता। एवं मया श्रुतं भगवतः स्तुतस्य गुणमाहात्म्यं च।" श्रीवराहः उवाच—"अन्यदपि गुह्यं वक्ष्यामि, यत् पापक्लेशभयं नाशयति। द्वापरयुगे आगते, यदुवंशश्रेष्ठः तत्र अभवत्। तत्र नगरी प्रतिष्ठिता, या द्वारका इति प्रसिद्धा। सा पञ्च योजनानि विस्तीर्णा, दश योजनानि दीर्घा। पृथिव्याः भारं हृत्वा, स देवैः अतीव प्रियः अभवत्। हे सुन्दरी, तत्र मम तुल्यः प्रभुः भविष्यति।" "हे पृथिवि, शापक्लेशेन द्वारकावासिनः पीडिताः स्युः। सः वनमाल्यभूषितः हलधरः, शशिसमानप्रभया विराजमानः। नारायणवचनं श्रुत्वा, धर्मनिष्ठा सा पृथिवी तेषां सिद्धिं कामयामास। पृथिवी उवाच—'कथं तत्र दुर्वासाः शापं दास्यति? एतत् मे कथय।' श्रीवराहः उवाच—'सा रूपयौवनसम्पन्ना, मया सह क्रीडाभिः रममाणा। तस्याः सुतः, रूपयौवनमदेन उद्धतः, क्रीडन्, अयुक्तेन आचरणेन गर्भं जनयामास।'" "हे बाल, त्वं पुत्रं इच्छसि; हे मुने, एतत् मे वद। तदा सः उवाच—'तव गर्भात् एकः मुसलः उत्पत्स्यते, यः वंशं नाशयिष्यति।' दुर्वाससः शापं श्रुत्वा, ते सर्वे कुमाराः—ततः, तान् कुमारान् आगतान् दृष्ट्वा, अहं तान् पप्रच्छ।