वराहपुराणम्

तत्र पुरुषः पञ्चकालेषु स्नानं समाचरेत्। ततः तत्रैव जीवितं परित्यज्य, मम कर्मपथे स्थितः स्यात्। मम क्षेत्रस्य पूर्वदिग्भागे गुह्यतमं स्थानमस्ति, सुमध्यमे। तत्र स्नात्वा, स मम लोकमवाप्नोति। मम पुण्यक्षेत्रात् पञ्चक्रोशे पश्चिमदिशि सुवर्णसदृशं, मरकतगम्भीरं मया निर्मितं स्थानमस्ति। तत्र पञ्चमहाभूतात्मनि स्थितः, कठिनानि कर्माणि कुर्वन्, स देवलोकं प्राप्य, सुरैः सहानन्दं लभते। ततः देवलोकं परित्यज्य, स मम एव लोकमाप्नोति। विशाललोचने, स मम मणिपूरगिरौ वसति। यदा तस्य पापानि क्षाल्यन्ते, सुमध्यमे, तदा तत्र प्रवाहः भूमौ पतति। पापक्षयकृत् जनः न प्रविशति, केवलं शुद्धः पुरुषः प्रविशति। तत्र, देवि, अहं पश्चिमदिशि प्रतिष्ठितः वसामि। मम शक्त्या तत्र सदा फलोत्पत्तिः भवति। भक्तः, शुद्धो भागवतः, मम विहितकर्मसु रतः, स तत्र गत्वा, सुमध्यमे, सूर्यस्योदयकाले, एकचित्तः, दृढसंकल्पसम्पन्नः गच्छेत्। पञ्चरात्रे मम तस्मिन्गिरौ स फलं प्राप्नोति। तत्र पुनः, नारायणः तया विनययुक्तया पृष्टः— "इदानीं अस्य नाम्नः व्युत्पत्तिं वक्तुमर्हसि।" श्रीवराहः उवाच— "द्वापरयुगे, सुमध्यमे, यत्र अहं स्थास्ये, तत्र देवैः, ब्रह्मादिभिः, मन्त्रविद्भिश्च, नारदासितदेवलैः सह, मम नाम तत्र स्थापितम्। ततः मणिपूरगिरौ तन्मम नाम दत्तम्। शुभे, एवं ते नाम्नः व्युत्पत्तिः कथिता। देवि, तथा अस्य स्तुतगिरेर्यः महिमान् मया वर्णितः। एते मम गुह्याः विषयाः, हे पृथिवि, तस्मिन्भूतगिरौ। शुभे, एवं सर्वधर्ममूलं तव उक्तम्।" एवं श्रीवराहपुराणे पुण्ये भगवतः शास्त्रे स्तुतिप्रभवमहिमानामकं अष्टचत्वारिंशदधिकशततमं अध्यायं समाप्तम्। अथ द्वारकायाः महिमानं शृणु। स्तुतभगवतो महिमानं शृण्वन्तः धर्मनिष्ठाः जनाः, धरणी उवाच— "मम मनसि परमं निर्वैरं शमं जातम्। यो तीक्ष्णधारास्य शस्त्रधारी, देवशत्रुविनाशकः, स एव पृथिव्याः धारकः। एवं मया स्तुतभगवतो गुणा महिमा च श्रुताः।" श्रीवराहः पुनरुवाच— "अन्यदपि गुह्यम् अहं ते कथयामि, यत् पापनाशनं भवति। यदा द्वापरयुगं समुपस्थितम्, तदा यदूनां श्रेष्ठः। तत्र नगरी प्रतिष्ठिता, या द्वारकानामा प्रसिद्धा। सा पञ्चयोजनविस्तीर्णा, दशयोजनदीर्घा च। पृथिव्याः भारं हृत्वा, स देवैः परमप्रियः अभवत्। सुमध्यमे, तत्र मम तुल्यः प्रभुः भविष्यति।