गुरूणां पुण्यान् भुक्त्वा मदीयकर्मपथे तिष्ठन्ति ते। तस्मिन्नेव क्षेत्रे, महाभाग, मम परं रहस्यं विद्यते। तत्र पुरुषः पञ्चकृत्वः स्नात्वा विधिपूर्वकं स्नानं कृत्वा, ततः तत्रैव प्राणांस्त्यजन् स कृतार्थो भवति। अत्र प्रसिद्धं भृगुकुण्डं नाम, तत्रैव मम परं रहस्यं निहितम्। तत्र मम मार्गानुसारेण स्नानं कर्तव्यम्। यत्र मेरुशिखरे शिलासमूहमध्ये ध्रुवः स्थितः, तत्र मदीयकर्मपथे स्थितः पुरुषः तत्रैव प्राणांस्त्यजन् परमं स्थानं प्राप्नोति। तत्रैव मणिकुण्डं नाम प्रसिद्धं, तत्र मम परं रहस्यं निहितम्। तदन्तःकरणं, भगवति, देवानामपि दुर्लभम्। तत्र पुरुषः पञ्चकृत्वः विधिपूर्वकं स्नात्वा, तत्रैव प्राणांस्त्यजन् मदीयकर्मपथे स्थितः भवति। मम क्षेत्रस्य पूर्वदिग्भागे परमं रहस्यमस्ति, सुन्दरि। तत्र स्नात्वा मम लोकं प्राप्नोति। मम पुण्यक्षेत्रात् पञ्चक्रोशमपस्चिमदिशि सुवर्णवर्णं पन्नगगभीरं मया निर्मितं स्थानमस्ति। तत्र पञ्चमहाभूतात्मनि स्थित्वा, तपः कुर्वन्, स इन्द्रलोकं प्राप्य तत्रैव देवैः सह मोदते। इन्द्रलोकात् परित्यज्य मम एव लोकं प्राप्नोति। तत्र, विशाललोचने, स मम मणिपूरगिरौ वसति। यदा तस्य पापानि क्षीयन्ते, सुन्दरनितम्बे, तदा तत्र प्रवाहः पृथिव्यां पतति। येषां पापानि नश्यन्ति ते न प्रविशन्ति; केवलं शुद्धः पुरुषः प्रविशति। तत्र, देवि, अहम् अपि पश्चिमदिशि स्थितः निवसामि। मम शक्त्या तत्र सदा फलं सम्पद्यते। भक्तः शुद्धः भागवतः मदीयकर्मनिष्ठः, तत्र गत्वा, सुन्दरि, सूर्योदयकाले, एकचित्तः बहुसंकल्पं कृत्वा, गच्छेत्। पञ्चरात्रेण तत्र मम गिरौ फलं प्राप्नोति। ततः, पुनः, तत्र विनययुक्तया सा तं नारायणं पप्रच्छ— "एतस्य नाम्नः व्युत्पत्तिं वक्तुमर्हसि।" श्रीवराहः उवाच— "द्वापरयुगे, सुन्दरि, यत्र अहं स्थितो भविष्यामि, तत्रैव अमरैः ब्रह्मादिभिः मन्त्रविद्भिश्च मया नाम कृतम्। तत्र, देवि, नारदेन, असितेन, देवलनेन च मम नाम कृतम्। तत्रैव मणिपूरगिरौ ते मम नाम दत्तवन्तः। शुभे, एवं ते नाम्नः व्युत्पत्तिं कथितवान्। देवि, एवं ख्यातगिरौ मम महिमानं वर्णितवान्। एतानि मम रहस्यानि, पृथिवि, तस्मिन् भूतगिरौ। शुभे, एवं सर्वधर्ममूलं तुभ्यं उक्तम्।" इति श्रीवराहपुराणे भगवतः शास्त्रे 'स्तुतभगवन्माहात्म्य' नाम अष्टचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ द्वारकामाहात्म्यं प्रवक्ष्यामि— स्तुतभगवन्माहात्म्यं श्रुत्वा धर्मनिष्ठाः जनाः...