स्वस्यैव ज्ञानबलात् मम भक्ताः सदा मां प्रकाशयन्ति। कालक्रमेण मम कर्मसु नित्ययुक्ताः सन्तः, तेषां हृदि यद्वर्तते तदनुसारं वरं दास्यामि। यत्र धर्मः स्थिरो भवति, तत्रैव आत्मशास्त्रस्य प्रतिष्ठा भविष्यति। भगवन्, तव कृपया लोकोऽयं सम्यग्वर्तेत—इति प्रार्थ्यते। संशयो नास्ति, यूयं सर्वे मम प्रियाः। अतः, ये भगवत्भक्तानां प्रियं सर्वं, तद् एते प्रचारयिष्यन्ति। सर्वेषु शास्त्रेषु वराहोपदेशः घृतवत् परिगण्यते। एवमिदं मया स्वयमेव आत्मना समं भाषितम्। एषा परा सूक्ष्मा च विद्या पृथिव्याः भक्तेषु दृश्यते। शृणु, वसुधे, अहं किञ्चिदन्यदपि कथयामि। केचित् ज्ञानतः पारं यान्ति, केचित् कर्मसु स्थिताः। केचित् योगबलं भुक्त्वा मम स्थितिं पश्यन्ति। केचित् सर्वकर्मकृतः, केचित् सर्वकामयुक्ताः, केचित् सर्वव्यवहारपराः। एवं, देवि, एष महाशास्त्रं संसारमोक्षस्य साधनम्। यथेष्टं ते उपदिशन्ति, यथा यः प्रियं लभते। युगबलात्, हे पृथिवि, जनाः एवं प्रवर्तन्ते। मम प्रसादेन सर्वे मयि परमसिद्धिं प्राप्स्यन्ति। यदि मम शास्त्रे कश्चित् दोषः स्यात्, तेषां पुनर्भवः भवति। येषां हृदयं मत्सरग्रस्तं, तेषां न परं लोकः। मम मार्गानुसरणेन, प्रिये, परमं रहस्यं प्राप्यते। यः तु मत्सरदोषात् नष्टाचारः, स पतति। मत्सरयुक्तः मां कुतोऽपि न पश्यति। तपसा ज्ञानवता वा कर्मसु नित्ययुक्तेन वा—मोहदोषेण दूषिताः मां न पश्यन्ति, हे पृथिवि; यस्तु मम शास्त्रभक्तः, स चेत् परं पदं इच्छति— एतत् शास्त्रं, भाग्यवती, मया विधिवत् स्थापितम्। शृणु, कल्याणि, मम भूतगिरिं प्रति अद्भुतं विषयम्। केचित् तं काञ्चनमयं वदन्ति, अपराः लौहमयं इति। ऊर्ध्वं वा अधस्तात् वा ये मां यजन्ति—ये मां मणिपूरगिरौ स्थितं पश्यन्ति, हे पृथिवि—ते गुरुणां पुण्यान् भुक्त्वा मम कर्ममार्गे तिष्ठन्ति। तस्मिन् क्षेत्रे, आर्ये, मम परं रहस्यं अस्ति। तत्र पञ्चकालनियमं कृत्वा स्नानं कुर्यात्। ततः तत्रैव प्राणान् त्यजन्, स कृतार्थः भवति। भृगुकुण्डः अत्र प्रसिद्धः; अत्र मम परं रहस्यं स्थितम्। तत्र, मम मार्गं अनुसृत्य, स्नानं कार्यम्। यत्र ध्रुवः मेरुशिखरे शिलासंकटे स्थितः—तत्र, कर्ममार्गे स्थितः, जीवितं त्यक्त्वा—मणिकुण्डः तत्र प्रसिद्धः; तत्र मम परं रहस्यं निहितम्। तद् हृदयगं रहस्यं, भाग्यवति, देवानामपि दुर्लभम्।