श्रीवराहः परमकारुणिको भगवान् अवदत्—“मम किञ्चिदपि मत्सरः नास्ति; अतः अहम् एव परमेश्वरः अस्मि। एष धर्मग्रन्थः, भग्यवती धर्मधरे, मया दिव्यलीलया स्थापितः।" धरणी देवी आदरपूर्वक उवाच—“एवमेव, एवमेव, अनन्तगुणसागर वराहेश्वर! त्वं हृदयमनोहरो जनार्दनः असि।” तदा पृथिव्याः वचः श्रुत्वा, धर्मप्रधानः महात्मा वराहः पुनरुवाच—“इदानीं अहम् एकं रहस्यं वक्ष्यामि, यत् लोके सुखदं भवति। तत् ‘स्तुतस्वामि’ इति विख्यातं मम परं गुह्यं क्षेत्रम् अस्ति। अहं वसुदेवस्य पुत्रः, देवक्याः गर्भात् जातः। मम पञ्च श्रेष्ठाः शिष्याः भविष्यन्ति, ये प्राज्ञाः विवेकिनः च। मम पृथिव्यां गमनानन्तरं, ते धर्मस्वरूपं मां प्रतिष्ठापयिष्यन्ति। भृगुः अपि, भग्यवती, मम मार्गं अनुसरिष्यति। स्वविद्याबलेन ते सर्वदा मां प्रकाशयिष्यन्ति। कालक्रमे, मम कर्मसु निष्ठाः सन्तः, अहं तान् इच्छारूपेण वरं दास्यामि—यः यस्य हृदि तिष्ठति, तस्मै तदनुसारं। यत्र धर्मः दृढतया प्रतिष्ठितः, तत्र आत्मशास्त्रं अपि स्थास्यति। भगवन्, तव प्रसादेन अयं लोकः सम्यक् प्रवर्तताम्। न सन्देहः अस्ति, सर्वे यूयं मम प्रियाः। अतः एते भगवत्भक्तप्रियं सर्वं प्रचारयिष्यन्ति। एवं सर्वेषु शास्त्रेषु वराहोपदेशः घृतवत् समादृतः। अहं स्वयमेव आत्मना समं उक्तवान्। एष परमार्थसूक्मविद्या पृथिव्याः भक्तेषु दृश्यते। किंचित् अधिकं वक्ष्यामि; शृणु, वसुधरे। केचित् ज्ञानतः पारं गच्छन्ति, केचित् कर्मनिष्ठाः सन्ति। केचित् योगबलानन्दं प्राप्य मम नित्यस्थितिं पश्यन्ति। केचित् सर्वकर्मकृतः, केचित् सर्वकामसम्पन्नाः, केचित् सर्वविवहाररताः च। एवं, देवी, अयं महाशास्त्रं संसारमोक्षसाधनम् अस्ति। ते यथारुचि शिक्षयिष्यन्ति, यथेष्टं च। युगप्रभावेन, पृथिवि, जनाः एवं आचरन्ति। मम कृपया सर्वे मयि परमसिद्धिं प्राप्स्यन्ति। यदि मम शास्त्रे कश्चित् दोषः स्यात्, तेषां पुनर्जन्म भविष्यति। येषां हृदयं मत्सरदोषेण पीड्यते, तेषां न परं लोकः अस्ति। मम मार्गानुसरणेन, प्रिये, मम परं गुह्यं लभ्यते। येषां आचारः मत्सरदोषात् नष्टः, ते अधः पतन्ति। यः तु मत्सरेण युक्तः, सः मां कुतः अपि न पश्यति। यः तपसा ज्ञानवता वा, कर्मनिष्ठः सदा वा, सः अपि मोहदोषेण मां न पश्यति, पृथिवि। किन्तु यः अत्र मम शास्त्रनिष्ठः, सः यदि परं पदं इच्छति—सः एव मां पश्यति। एष धर्मग्रन्थः, भग्यवती, मया विधिपूर्वकं स्थापितः। उत्तमं मम भूतगिरिं विषये अद्भुतं वस्तु शृणु। केचित् तं काञ्चनमयं वदन्ति, केचित् लौहमयं इति। उपरि अधः वा, ये मां पूजयन्ति—ये मां मणिपूरगिरौ स्थितं पश्यन्ति, हे पृथिवि—ते मम प्रसादं प्राप्नुवन्ति।” एवं श्रीवराहभगवान् पृथिव्यै स्वस्य दिव्योपदेशं स्नेहपूर्वकं निवेदयामास।