एतेन, सप्तसप्तकुलानि मोच्यन्ति। तद् दत्त्वं पुत्राय, शिष्याय, अथवा सेवायुक्ताय ज्ञायते। श्लोकं वा पदं वा, यः परमं पदं इच्छति, तेन दातव्यम्। अहं परमस्नेहेन पूर्वदिशं गृहीत्वा स्थितः। एवं एष रहस्यं, गुह्यं सर्वकर्मसु सुखदं। हे महाभागे, त्वं मम पुण्यक्षेत्रं पृष्टवान्। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यग्रन्थे गोणिष्क्रमणमहात्म्यनाम सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। ततः गोणिष्क्रमणस्य महात्म्यं श्रुत्वा, परमगुह्यं, अतुलं च, भगवतः यशः स्तुत्वा, पृथिवी उवाच— हे विश्वेश्वर, एतत् श्रुत्वा अहं पूर्णतया तुष्टा अभवम्। एवं, हे नारायण, भगवन्, पुनः परं रहस्यं कथय। श्रीवराह उवाच— मम किञ्चिदपि द्वेषः नास्ति, अतः अहं परमेश्वरः। हे महाभागे, एष ग्रन्थः मया दिव्यलीलया स्थापितः। धरणी उवाच— एवं, एवं, हे अपरिमित श्रीवराह, त्वं हृदयम् मनः च हर्षयसि, हे जनार्दन। ततः पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, धर्मप्रधानः महात्मा श्रीवराहः उवाच— इदानीं अहं रहस्यं वक्ष्यामि, यः लोकसुखदं। तद् 'स्तुतस्वामि' इति प्रसिद्धं, मम परमं गुह्यं क्षेत्रम्। अहं वसुदेवस्य पुत्रः, देवक्याः गर्भात् जातः। पञ्च उत्तमाः शिष्याः, बुद्धिमन्तः विवेकिनः भविष्यन्ति। ते मम धर्मस्वरूपं भूमौ आगत्य स्थापयिष्यन्ति। भृगुश्च, हे महाभागे, मम मार्गं अनुसरिष्यति। स्वविद्याबलात् ते सदा मां प्रकाशयिष्यन्ति। कालक्रमेण, मम कर्मनिष्ठाः सन्तः, अहं तान् वरं दास्यामि— यः यस्य हृदयस्थं तस्य तस्य। यत्र धर्मः दृढः, तत्र आत्मशास्त्रं प्रतिष्ठितं भविष्यति। तव कृपया, हे भगवन्, एष लोकः सम्यक् प्रवर्तताम्। संशयः नास्ति, यः सर्वे मम प्रियाः। अतः, एते भक्तप्रियं सर्वं प्रचारयिष्यन्ति। सर्वशास्त्रेषु वराहशिक्षा घृतवत् पूज्यते। एवं, आत्मना सह समं मया उक्तम्। एष परं सूक्ष्मज्ञानं पृथिवीभक्तेषु दृश्यते। अहं किंचित् अधिकं वक्ष्यामि, शृणु, हे वसुधरे। केचित् ज्ञानात् तरन्ति, केचित् कर्मनिष्ठाः। केचित् योगबलं अनुभूय, मम स्थितिं पश्यन्ति। केचित् सर्वकर्मकर्ता, केचित् सर्वकामयुक्ताः, केचित् सर्वव्यवहारनिष्ठाः। एवं, हे देवी, एष महाग्रन्थः संसारमोक्षसाधनम्। ते यथारुचि शिक्षयिष्यन्ति, यः यथेष्टं। युगवशात्, हे पृथिवि, जनाः एवं वर्तन्ते। मम कृपया, सर्वे मयि परमसिद्धिं प्राप्स्यन्ति। यदि मम ग्रन्थे दोषः स्यात्, तेषां पुनर्जन्म भवति। येषां हृदयं द्वेषेण पीडितम्, तेषां न परमं लोकम्।