वराहपुराणम्

यः ब्रह्मणः सह ब्रह्मलोकं प्राप्नोति तत्र च रमते, स वाजपेयस्य फलमवाप्नोति। वाजपेयस्य फलं भुक्त्वा मम लोकमुपैति। तस्मात् पञ्चक्रोशं पश्चिमोत्तरदिशि गच्छन्, दशकोटियज्ञमहतां फलमखण्डितं लभते। दशकोटियज्ञानां फलं भुक्त्वा स मम परमं धाम प्राप्नोति। उत्तरपूर्वदिशि पञ्चक्रोशं स्थितं पर्वतमस्ति, तस्य रूपं वर्तुलं पञ्चक्रोशविस्तृतं च। तत्र त्रिरात्रोपवासस्य दुष्करं कर्म कृत्वा, सहस्रवर्षपर्यन्तं ब्रह्मलोक उपास्यते। ततः ब्रह्मलोकात् निर्गम्य मम लोके पूज्यते। तत्र गोध्वनिः श्रूयते, यः मम कर्मणां सुखं जनयति; महती च ध्वनिः निःसंशयं श्रूयते। यः पुण्यकर्माणि करोति, स शीघ्रं पापात् विमुच्यते। शापदाहविनिर्मुक्तः स सर्वैः मरुद्गणैः सह सुखं लभते। एवं हे देवि, त्वया यथाविधि पृष्टं मया सम्पूर्णं कथितम्, तव प्रियार्थं। मम मार्गानुगामिनां च मम च सुखवृद्धये एषा कथा। सर्वेषां लाभानां मध्ये एषः परमः लाभः, सर्वधर्माणां मध्ये एषः परो धर्मः। हे तेजस्विनि, एषः तेजः, श्रीः, लक्ष्मीः, सर्वकामप्रदः च। सहस्रवर्षाणि मम लोके पूज्यते। एतेन सप्त सप्त कुलानि मोच्यन्ते। एषः पुत्राय, शिष्याय, सेवकाय वा दातव्यः। श्लोकस्य एकं पादं वा पठन्, यः परमं पदं इच्छति। अहम् अपि परमया प्रीत्या पूर्वदिशं गृहीत्वा स्थितः। एषः रहस्यमयं धर्मं सर्वकर्मसु सुखदं च। हे भाग्यवति, त्वया मम पुण्यक्षेत्रं पृष्टम्। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्ये 'गोनि:क्रमणमाहात्म्यं' नाम सप्तचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः समाप्तः। अथ, गोनि:क्रमणस्य महात्म्यं श्रुत्वा, यद् रहस्यं श्रेयस्करं, श्रीभगवतः यशः स्तुतं च, पृथिवी उवाच— "हे विश्वेश्वर, एतत् श्रुत्वा अहं पूर्णता प्राप्ता। तथैव, हे नारायण, भगवन्, पुनः परं रहस्यं ब्रूहि।" श्रीवराह उवाच— "मम किञ्चिदपि मत्सरः नास्ति; तस्मात् अहं परमेश्वरः। एषः शास्त्रः, हे भाग्यवति, मया दिव्यलीलया स्थापितः।" धरणी उवाच— "एवमेव, एवमेव, हे अनन्त श्रीवराह, त्वं हृदयमनः प्रहर्षयसी, हे जनार्दन।" एवं पृथिव्याः वचनं श्रुत्वा, धर्मज्ञः महात्मा श्रीवराहः उवाच— "इदानीं अहं तद् रहस्यं वक्ष्यामि, यत् लोकानां सुखदं। तत् 'स्तुतस्वामि' इति प्रसिद्धं मम परमं रहस्यं क्षेत्रम्। अहं वसुदेवस्य पुत्रः, देवक्याः गर्भात् जातः। मम पञ्च शिष्याः भविष्यन्ति, ते बुद्धिमन्तः विवेकिनश्च। ते मम धर्ममूर्तिं भूमौ गतस्य स्थापयिष्यन्ति। भृगुः अपि, हे भाग्यवति, मम मार्गं अनुसरिष्यति।