फलैः पुष्पैश्च समृद्धं तद् देशं समुत्पन्नं, समृद्धिरपि तत्र जाताऽभवत्। तदा महात्मनः रुद्रस्य तेजसा स देशः समूलं भस्मीकृतः। ततः प्रभुः शीघ्रं हिमालयं प्रति जगाम। तत्रैव तपोवनं प्राप्य, महर्षिः और्वः अपि प्रविवेश। सः महर्षिः स्वं तपोवनं दग्धं दृष्ट्वा, यत्र पुष्पफलजलानि बहूनि आसन्, क्रोधेन रक्तलोचनः सन्ददर्श। तदा सः दीप्तशब्दैः वाक्यानि उवाच। सः अपि दुःखेन पीडितः, सर्वेषु लोकेषु विचरिष्यति इति शप्तवान्। लोकानां महाभयात्, तं कोऽपि निरोद्धुं न अशक्नोत्। महातपसा दग्धः शम्भुः देवीं प्रति वाक्यमब्रवीत्। सर्वं जगत् अग्निना दह्यमानं सन् अपि, किञ्चित् न अयाचत्। एवं कुपितः अहं तस्य आश्रमं निरीक्ष्य, दुःखवशात् क्रोधेन पीडितः अभवम्। तदा विरूपाक्षः दुःखेन संतप्तः, कदापि शान्तिं न प्राप्य विचरन् अभवत्। अहं अपि तेन दाहेन पीडितः, गन्तुं न शक्नोमि। तस्मात् तस्य वचनेन यत्र सुखं लभ्यते तत्र गच्छाम। रुद्रं प्रार्थयामः यथा शापः निवर्त्येत। और्वः अपि उवाच—मया कदापि अनृतं न उक्तम्। रुद्रस्य शापः केवलं तेनैव प्रकारेण निवर्त्यते, अन्यथा न। सप्तत्युत्तरसप्तति: महाबलिनः सौरभेयाः, शुभे शुभे। सः 'गावः प्रस्थानम्' इति विख्यातः, पुण्यः परमः तीर्थः। सः गोलोकं प्राप्त्वा आनन्दति, अत्र न संशयः। शङ्खचक्रगदाधरः सः मम लोके पूज्यते। तत्र पञ्चरात्रोपवासं कृत्वा स्नानं कुर्यात्। ततः अत्यन्तकठिनं कर्म कृत्वा, तत्रैव आयुः त्यजति। तत्र पञ्चपदं नाम स्थानं, तस्मिन्क्षेत्रे मम परं धाम अस्ति। तत्र पूर्वदिशं प्रति द्वे ब्रह्मणः पीठे स्थिते। उपरि पद्मनालपरिमाणं विष्णोः मम आसनं तिष्ठति। ये शुद्धात्मानः भगवत्-भक्तप्रियाः, ते तान् लोकान् प्राप्नुवन्ति। सर्वसंसारात् विमुक्तः मम लोकमवाप्नोति। यत्र एकः स्रोतः पश्चिमदिशि पतति, तत्र ब्रह्मलोकं प्राप्य ब्रह्मणा सह रमते। तत्र वाजपेयस्य फलं प्राप्नोति। वाजपेयस्य फलं भुक्त्वा, मम लोकं गच्छति। तस्मात् पञ्चक्रोशं यावत् उत्तरपश्चिमदिशि स्थितम्, तत्र दशकोटियज्ञफलम् अविभक्तं लभते। दशकोटियज्ञफलम् आस्वाद्य, मम परं धाम प्राप्नोति। पूर्वोत्तरदिशि पञ्चक्रोशं, अत्र न संशयः। तत्र पर्वतः वर्तुलरूपः, पञ्चक्रोशविस्तृतः। तत्र त्रिरात्रोपवासं कृत्वा, ब्रह्मलोकस्य सहस्रवर्षाणि मान्यते।