श्रीवराहः उवाच— अस्त्यत्रान्यदपि परं रहस्यं, क्षेत्रं परमपवित्रं च। हिमवत्स्निग्धशिलासु तत्रान्यद्गुह्यं संनिहितमस्ति। तत्र गवां निर्गमनं नाम प्रसिद्धं, यत्र गावः नीताः। तस्मिन्नेव स्थले सप्ततिं कल्पान् सर्गपतिरौरवः स्थितवान्। स यदा तत्र स्थित्वा महान्तं कालं न्यवसत्, न किञ्चिद्वाञ्छितवान्, लाभालाभयोः समोऽभवत्। एवं कालान्तरे कश्चिद् ब्रह्मयति तत्र समुपजगाम। तत्रैव भगवानपि तं देशं समुपेत्य, तत्रौरवः समचित्तेन तपश्चर्याम् अकरोत्। यदा तदौरवस्य निर्गमनं ज्ञातम्, सर्वे मुनयः तस्मात् स्थलात् निर्गता। ततः स क्षेत्रं फलं पुष्पं च समृद्ध्या पूर्णमभवत्। किन्तु महरुद्रतेजसा तद्देशः भस्मसात्कृतः। ततो भगवान् शीघ्रम् हिमालयं प्रतिपेदे। तत्रौरवः ऋषिसत्तमः पुनः आश्रमं समुपेत्य, पुष्पफलवारिसम्पन्नं तदाश्रमं दग्धं दृष्ट्वा, कोपात् रक्तलोचनः स तपस्वी ज्वलन्तमिव वचनं प्रोवाच। स च दुःखेन पीडितः सर्वेषु लोकेषु विचरिष्यति। तस्य भयान्महद्भयं लोकेषु जातम्, तं न कश्चिद् वारयितुं शक्तः। महातपसा दग्धः शम्भुः देवीमिदं प्रोवाच— "सर्वं जगदग्निना दह्यमानमपि, सः किञ्चिदपि न वाञ्छति।" एवं क्रुद्धः स तस्याश्रमं निरीक्ष्य, दुःखपीडितः, क्रोधवशाद् व्याकुलः, विरूपाक्षः कदापि न शान्तिम् अविन्दत्, सर्वत्र विचरन्। अहं च तस्य दाहेन बाधितः, गन्तुमशक्तः। तस्मात्सुखलाभाय वयं तस्य वचनेन यत्र सुखं स्यात् तत्र गच्छाम। रुद्रस्य शापः शम्येत, तस्मात् तं रुद्रं प्रार्थयाम। औरवोऽपि प्रोवाच— "मया कदापि नानृतं भाषितम्। रुद्रस्य शापः केवलं तेनैव उपायेन निवर्तते, अन्यथा न कदापि।" सप्तसप्ततिः सौरभेया महाबलाः, स गवां निर्गमनं नाम तीर्थं परमं पवित्रं च। गोलोकं प्राप्त्वा स तत्र रमते, नात्र संशयः। शंखचक्रगदाधारी स मम लोके पूज्यते। तत्र पञ्चरात्रं उपोष्य स्नानं कर्तव्यम्। ततः कष्टतमं कर्म कृत्वा तत्रैव प्राणान् त्यजति। तत्र पञ्चपदं नाम देशः, तस्मिन्नेव क्षेत्रे मम परं धाम अस्ति। तत्र पूर्वाभिमुखे द्वे ब्रह्मणः पीठे स्थिते। तयोः उपरि पद्मनालपरिमाणम्, मम विष्णोः स्थानम्। ये शुद्धात्मानः भगवद्भक्तप्रियाः, ते तान् लोकान् प्राप्नुवन्ति। सर्वसंसारात् विमुक्तः, मम लोके प्राप्नोति। यत्रैकः स्रोतः पश्यति, स पश्चिमाभिमुखः स्थितः।