वराहपुराणम्

स ब्राह्मणः, महातपाः, भगवन्तं सर्वशान्तिदायकं परमेश्वरं प्रह्वः प्रार्थयामास—"यदि त्वं मयि तुष्टोऽसि, हे भगवन्, हे विश्वेश्वर, तर्हि मम आत्मनः तुल्यं पुत्रं दातुमर्हसि।" एवं वरं महात्मना तेन मुनिना मम याचितम्। तस्य तपस्विनो ब्राह्मणस्य वचांसि श्रुत्वा, अहम् उक्तवान्—"यत् त्वया चिरकालं ध्यायता, व्रतपालनेन च समाहितेन, तत् परमं रूपं मम, नन्दिकेश्वरनामधेयम्, प्राप्तम्। तपः संन्यस्य, हे ब्राह्मण श्रेष्ठ, शान्तिम् आप्नुष्व। त्वं न जानासि, मुनिश्रेष्ठ, स एव नन्दिकेश्वरः जातः।" "मथुरायाः आमुष्यायणं नाम गृहीत्वा आनय। तत्र, तपोभ्यः निधिः सन्, आश्रमे वस। अधिकं च ते रहस्यं वक्ष्यामि, हे शालङ्कायन, शृणु। शालग्रामाख्यं पुण्यस्थानं विद्धि, मुनिश्रेष्ठ। एतत् रहस्यं महेश्वरात् अन्यः न वेद।" एवं शालङ्कायनाय वरं दत्त्वा, साक्षात् तस्य पश्यतः अहम् तत्रैव अन्तर्धानम् अगच्छम्। स स्थलम् मम प्रियं, पर्वतस्य उच्चशिखरे स्थितम्। तत्र, हे पृथिवि, मम रहस्यानि ते कथयामि। तत्र पञ्चदश रहस्यानि पुण्यतीर्थानि सन्ति। तत्र बिल्वप्रभा नाम रहस्यं क्षेत्रं मम प्रियतमम्। तत् रमणीयं, परमगुह्यं, भक्तिनां कर्मसु सुखदायकम्। तत्र अश्वमेधचतुष्टयस्य फलं प्राप्यते। अश्वमेधस्य फलं भुक्त्वा, मम लोके रमते। तत्र चक्रचिह्नानि शिलाः यत्र तत्र दृश्यन्ते। एतत् त्रियोजनपर्यन्तं विस्तारं, हे पृथिवि, विद्धि। तत्र त्रयाणां यज्ञानां फलं निश्चितं लभ्यते। वाजपेयस्य फलं भुक्त्वा, मम लोकं याति। त्रयः प्रवाहाः तत्र श्वेतशिखरे पतन्ति। तत्र त्रिरात्रस्य शुद्धफलं लभ्यते। अतिरात्रस्य फलं भुक्त्वा, मम लोके पूज्यते। तत्र जूजुब्फलवृक्षात् सरस्तरङ्गः निर्गच्छति। तत्र नरमेधस्य फलं प्राप्यते। नरमेधस्य फलं भुक्त्वा, मम लोके रमते। तत्र मम रहस्यं परमं क्षेत्रं शङ्खप्रभा नाम अस्ति। तस्मिन्मम क्षेत्रे गदाकुण्डाख्यं स्थानं प्रसिद्धम्। तत्र नरः त्रिरात्रोपवासं कृत्वा स्नानं कुर्यात्। ततः, स धर्मसम्पन्नः, कृतार्थः इह जीवितं त्यजति। पुनः, तत्र मम रहस्यं परमं क्षेत्रं अग्निप्रभा नाम अस्ति। यः तत्र चतुर्नक्तोपवासं कृत्वा स्नानं कुर्यात्, स तत्रैव मम कर्मसु प्रतिष्ठितः, जीवितं त्यजति। हे महाभागे, तत्रोक्तं अद्भुतं वस्तु मत्तः शृणु।