अथ अहम्, हे पृथिवि, तस्य वृक्षस्य दक्षिणदिशं गतवती। तत्र स मुनिः मम पुरतः स्थित्वा, मम प्रियया स्तुत्या माम् अर्चयत्। तेन स्तवैः पूजिता अहम् पश्चिमदिशं ययौम्। तत्रापि, यजुर्वेदमन्त्रैः स्तूयमाना, पश्चिमदिशमुपयातवती। तत्र स मुनिः सामवेदमन्त्रैः अपि माम् अर्चयत्। एवं परमं हर्षमवाप्य, अहम् तं मुनिं सम्बोधितवती। तपसा च स्तुत्या च तव प्रसन्ना अस्मि। मया एवमुक्तः स शालङ्कायनः मुनिः, दृढव्रतः स मुनिः, हे देवी, ततः माम् इदं वचनमुवाच। "अहं पर्वतवनोपवनयुक्तां पृथिवीं सञ्चरामि। यदि त्वं मया तुष्टा, हे परमेश्वर, सर्वशान्तिदायक, तर्हि हे विश्वनाथ, आत्मसमं पुत्रं मे देहि।" एवं स महाकर्मा मुनिः मत्तः वरमयाचत्। तस्य तापसस्य वचः श्रुत्वा, अहम् तम् अवोचम्—"यद् दीर्घकालं त्वया व्रतेन चिन्तितम्, तत् परमं रूपं भगवतः, यः नन्दिकेश्वरनाम्ना विख्यातः। तपः संत्यज, हे ब्राह्मण, शमं प्राप्नुहि, महर्षे। त्वं न जानासि, मुनिश्रेष्ठ, यः स नन्दिकेश्वरः जातः। मथुरात् तं आमुष्यायणं आनय। तत्र, हे भाग्यवती, तपो निधे, आश्रमे वस।" अपि च, रहस्यं ते वक्ष्यामि, हे शालङ्कायन, शृणु। पवित्रं स्थलम् शालग्रामाख्यं विद्धि, हे मुनि। एतत् रहस्यं महेश्वरात् अन्यः कश्चन न जानाति। एवम् अहम् शालङ्कायनाय वरं दत्वा, तस्य पश्यतः, हे पृथिवि, तत्रैव अन्तर्धानमगम्। स एव स्थलः मम प्रियतमः, पर्वतस्य शिखरस्थः। तत्र, हे पृथिवि, मम रहस्यं वक्ष्यामि। तत्र पञ्चदश गोप्यानि तीर्थानि सन्ति। तत्र बिल्वप्रभाख्यं गोप्यं क्षेत्रं मम प्रियतमम्। तद् रमणीयं, परमगोप्यं, भक्तकर्मणां सुखदं च। तत्र अश्वमेधचतुष्टयस्य फलं लभ्यते। अश्वमेधफलं भुक्त्वा, स मम लोके मुदं भजते। तत्र चक्रचिह्निताः शिलाः क्वचिद् दृश्यन्ते। त्रयो योजनपरिमाणं तद् क्षेत्रं, हे पृथिवि, विद्धि। तत्र त्रयाणां यज्ञानां फलं निश्चितं लभ्यते। वाजपेयफलं प्राप्य, स मम लोके गच्छति। तत्र हि हिमशिखरस्थिताः त्रयः प्रवाहाः स्रवन्ति। तत्र त्रिरात्रस्य शुद्धफलं लभ्यते। अतिरात्रकर्मफलं भुक्त्वा, स मम लोके पूज्यते। तत्र जूजुबवृक्षात् सरसः प्रवाहः निष्प्रसूतः दृश्यते।