त्रिपुरदाहकं महाकालं, अन्धकादिदैत्यविनाशकं, नागयज्ञोपवीतं रुद्रमाल्यभूषितं प्रभुं, यस्य नेत्राणि वह्निचन्द्रसूर्यरूपाणि, मनोवाक्पथमतिक्रान्तं, कैलासनिवासिनं शम्भुं, हिमालयशिखरं तपोवनं कृतवन्तं, तस्मै भगवते प्रणम्य, स भगवान् सोमाय वरं दातुमुवाच— "मङ्गलप्रद, यद् यत् ते मनसि तिष्ठति, तद् वरं वृणीष्व।" तदा सोमः प्राह— "अस्य लिङ्गस्य भक्तानां मनोरथं सम्पूरय।" ततो देवाधिदेवः उवाच— "विशेषतः अस्मिन् तव स्थले, अद्यप्रभृति, गोपालक, मम अन्यः परमः स्वरूपः, हे सोम, निःसंशयं स्थितिं यास्यति।" पुनः स भगवान् उवाच— "मङ्गले, सुरैः अपि दुर्लभान् वरान् तुभ्यं दास्यामि।" विष्णुना सह मन्त्रयित्वा, स भगवान् कलानिधिं प्रति निष्चयं कृतवान्। विष्णुशिला-शिवशिलयोः मध्ये, 'त्वत्तुल्यः पुत्रो मे भवेत्' इति कामनया, रेवायै वरः दातव्यः, इति सोमचिह्नाय प्राह। "लिङ्गरूपेण, गणेशमुखेन, त्वं मम अन्यः स्वरूपः जलमयीति प्रसिद्धा।" एवं वरप्राप्ता रेवा मम समीपं समुपागता। पुरा गण्डकी अपि दशसहस्रवर्षाणि तपः कृतवती, विप्र, शतं दिव्यानि वर्षाणि सा विष्णुं ध्यात्वा तपः अकरोत्। तदा भक्तवत्सलः करुणासिन्धुः प्रीतः सन्, मधुरया वाचा तां उवाच— "निश्चलया भक्त्या वरं वृणीष्व, साध्वी।" गण्डकी पुरा शंखचक्रगदाधरं दृष्ट्वा उवाच— "हन्त, भगवन्, त्वां योगिभिरपि दुरदर्शं दृष्टवती। ततः त्वं मय्येव प्रविष्टः, अतः त्वं पुरुष इति कथ्यसे।" "यद् ब्रह्म वेदेषु घोष्यमानं, अनाद्यन्तमनन्तं, तद् ब्रह्म तव एव। या पराशक्तिः जगतः आद्यजननी स्मृता, सा अपि तव एव। पुरुषः निरुपाधिकः, अव्यक्तः, चैतन्यस्वरूपः, निर्मलः। स्वयोगशक्त्या प्रविश्य, कर्तृत्वं प्राप्तवान्। त्रिगुणस्वभावेन सृष्टिर्भवति, अन्यथा न। यथा स्फटिके रक्तपुष्पस्य प्रतिबिम्बः दृश्यते, तथैव। ब्रह्मादयः मुनयः अपि त्वां यथार्थतः न जानन्ति। मोहिते लोके कश्चित् अल्पज्ञ एव स्थितः। अतः, तव अनुग्रहात् एव लोके महिमा प्रार्थ्यते।" "दीनानुग्रहकर्ता त्वं, भगवन्, मयि 'नो' इति मा वद। अतः, सुश्रोणि, सर्वथा दुर्लभमपि वरं वृणीष्व। कः नाम मम साक्षात्कारे प्राप्ते, अपूर्णमनोरथः भवति?" इति उक्त्वा, सा अञ्जलिं कृत्वा, प्रणम्य, मधुरया वाचा उवाच— "विष्णो, मम गर्भं प्रविश्य, मम पुत्रः भव।" "किं नदीया, सदा मम सान्निध्यकाम्यया, याचितम्?" इति चिन्तयन्, भगवान् करुणया मनसा संकल्पं कृतवान्। शालग्रामशिलारूपं धारयन्, सः सदा तस्याः गर्भं प्रविष्टवान्।