कदाचित् तस्मिन् पुण्यस्थले भगवतः हरस्य साक्षात् मत्स्यरूपेण मया सह एकीभूतः वासः अस्ति। तत्र अहम् अपि स्वयं पर्वतरूपेण नित्यं तिष्ठामि। तत्र तौ विग्रहौ अत्युत्तमया श्रद्धया पूजनीयौ, विशेषतः चक्रचिह्निताः शिलाः तु अत्यधिकं पूजनीयाः। तत्र शिलाः सन्ति ये शिवनाभिसदृशाः, तथा चक्रनाभिसदृशाः अपि। तत्र सोमः स्वनाम्ना परमं लिङ्गं स्थापयामास। ततः शापात् विमुक्तः तथा दीप्त्या पूर्णः अभवत्। ततः सोमेश्वरात् वरदः त्र्यंबकः प्रादुरभूत्। सोमः उवाच—पञ्चमुखं नीलकण्ठं त्रिनेत्रं नमामि। सर्वदेवैः पूज्यमानं शशाङ्कशेखरं दिव्यं नमामि। त्रिशूलधारिणं दीप्तहस्ते डमरुकं धारयन्तं वृषध्वजं नमामि। त्रिपुरविध्वंसिनं महाकालं अन्धकादीनां संहारकं नमामि। नागयज्ञोपवीतं रुद्रमालाविभूषितं प्रभुं नमामि। यस्य नेत्राणि अग्निमण्डलं चन्द्रसूर्यौ च, यो मनसः वाक्च अपि अगोचरः, तं शम्भुं कैलासनिवासिनं हिमालयशिखरं आश्रमं कृतवानं नमामि। ततः भगवतः उवाच—शुभे, यत् ते मनसि वर्तते, तत् वरं वृणु। सोमः पुनः उवाच—एतस्य लिङ्गस्य भक्तानां वाञ्छितं वरं प्रदत्तुम् इच्छामि। देवेशः उवाच—विशेषतः तव अस्मिन स्थले, अद्य आरभ्य, गोपालक सोम, मम अपरः परमः रूपः निश्चितं तत्र स्थास्यति—एष निश्चयः। ते दुर्लभं देवैः अपि वरं दास्यामि, शुभे। विष्णुना सह विचार्य, हे कलानिधे, आवां निश्चितवन्तौ। तयोः पर्वतयोः, विष्णुशिला शिवशिला च प्रसिद्धे। ‘त्वदृशः पुत्रः भवेत्’ इति कामनया, रेवा वरः दातव्यः, सोमचिह्निते। लिङ्गरूपेण, हे देवि, गणेशं अग्रतः स्थाप्य, त्वं मम अन्यं रूपं जलबन्धमयी प्रसिद्धा। एवं वरं लब्ध्वा रेवा मम समीपं आगता। पुरातने काले, गण्डकी अपि दशसहस्रवर्षाणि तपः अकरोत्, हे विद्वन्। शतं दिव्यवर्षाणि सा विष्णुं ध्यानयन्ती तपः अकरोत्। तदा भक्तवत्सलः दयालुः तुष्टः सन् मधुरं वचनं उवाच। निश्चलया भक्त्या वरं वृणु, पुण्ये। पुरातने काले, गण्डकी शङ्खचक्रगदाधारिणं दृष्ट्वा—‘अहं त्वां द्रष्टुम् अशक्यं योगिभिः अपि दृष्टवान्’ इति उवाच। ततः त्वं मम मध्ये प्रविष्टः, अतः त्वं पुरुषः इति प्रसिद्धः। तद् ब्रह्म, अनादि अनन्तं वेदैः प्रतिपादितं, तद् परं शक्तिः स्मृता जगतः आद्याः माता, सा तव एव। पुरुषः निरगुणः अव्यक्तः चैतन्यस्वरूपः निर्मलः। स्वयम् योगशक्तिम् प्रविश्य कर्तृत्वं प्राप्तवान्। त्रिगुणैः स्वभावतः सृष्टिः क्रियते, अन्यथा नास्ति। यथा स्फटिके रक्तजपापुष्पं प्रकाशते, तथा। ब्रह्मादयः अपि योगिनः तव तत्त्वं यथार्थतः न जानन्ति।