श्रीवराहः पृथिव्यै गूढं रहस्यं शालग्रामाख्यं कथयामास। स द्वापरयुगे यादुवंशे जातो भविष्यति, तस्य पुत्रः सर्वकर्मसु निष्ठः परमभाग्यवान् आसीत्। तस्य भार्या च, हे वसुधे, सर्वाङ्गसुन्दरी बभूव। तस्यां गर्भे, हे पुण्ये, अहं निःसंशयं जन्म दास्यामि। ततो यादुवंशश्रेष्ठः सः पितरं त्यक्त्वा, मम पूजनार्थं दशसु दिशासु विचरन् आसीत्। तदा स तस्य भार्या, हे वसुधे, पिण्डारकं मम पुण्यक्षेत्रं ययौ। पूर्वं तत्र ईश्वरः योगिनां नाथः स्थितः आसीत्। अहं अपि तत्र ईश्वरसहितः पूर्वं स्थितवान्। तस्मिन्नेव क्षेत्रे भगवान् हरः मत्स्यरूपेण मयासह एव तिष्ठति। तत्र अहं स्वयमेव पर्वतरूपेण नित्यं संस्थितोऽस्मि। तत्र ये शिलाः शङ्खचक्रलाञ्छनयुक्ताः, ताः विशेषेण सम्यक् पूजनीयाः, शिवनाभिसदृशाश्च शिलाः यत्र दृश्यन्ते, तथैव चक्रनाभिसदृशाश्च शिलाः सन्ति। तत्र सोमेन स्वनाम्ना परमं लिङ्गं प्रतिष्ठापितम्। ततः स शापात् विमुक्तः तेजसा समन्वितः अभवत्। तस्मात् सोमेश्वरात् वरदः त्र्यम्बकः प्रादुरभूत्। तदा सोमः उवाच—पञ्चवक्त्रं नीलकण्ठं त्रिनेत्रं नमामि। सर्वदेवपूजितं चन्द्रशेखरं दिव्यं नमामि। त्रिशूलधारिणं दामरुकरं वृषध्वजं नमामि। त्रिपुरान्तकं महाकालं अन्धकादिदैत्यनाशनं नमामि। नागयज्ञोपवीतिनं रुद्रमालाधरं नमामि। यस्य नेत्राणि अग्निचन्द्रसूर्यरूपाणि, मनोवाक्परं, तं कैलासवासीं हिमाद्रिशिखराश्रयं शम्भुं नमामि। ततः शम्भुः उवाच—वरं वृणु शुभे, यद्यत् ते मनसि तिष्ठति। सोमः पुनरुवाच—एतस्य लिङ्गस्य भक्तानां कामं सम्पादय। तदा देवेशः उवाच—गोपां गुप, अद्य आरभ्य अस्मिन् तव स्थले ममान्यः परमः रूपः निःसंशयं स्थितः भविष्यति। अहं ते दुर्लभं देवैरपि वरं दास्यामि। विष्णुना सह चिन्त्य, हे कलानिधे, निश्चयं कृतवन्तौ। तयोः पर्वतोः विष्णुशिला शिवशिला च प्रसिद्धे। ‘त्वत्तुल्यः पुत्रो मे स्यात्’ इति कामना कृताऽभूत्। रेवेयं वरं दातव्यः, हे चन्द्रचूड। लिङ्गरूपेण, गणेशाय पुरःसराय, त्वं ममान्यः रूपं जलमयीति ख्याता। एवं वरप्राप्त्या रेवा मम समीपं प्राप्ता। प्राचीनकाले गण्डकी अपि दशसहस्रवर्षाणि तपः तप्तवती, हे बुद्धिमते। शतं दिव्यानि वर्षाणि सा विष्णुम् उपास्य तपस्तप्तवती। तदा भक्तवत्सलः करुणामयः तुष्टः सन् मधुरं वचनं प्रोवाच। “अविचलया भक्त्या वरं वृणु, हे साध्वि।