श्रीभगवानुवाच— हे पृथिवि, येषां चेतांसि मोहग्रस्तानि भवन्ति, ते अधमजनाः दुःखमुपगच्छन्ति। ये तु ज्ञानं योगं च परित्यज्य, एकचित्तेन मामुपासते, तेषां मनः सदा मयि निवेशितं भवति। ये दृढव्रताः सन्तः मां यजन्ति, तेषां कृते अहं पूर्वं सर्वमिदं सृष्टवानस्मि, भूतानां हितार्थमेव। येन एकचित्तेन मां तुष्टुमिच्छति, तस्य पूर्वदश पितरः, उत्तरदश च, विमुच्यन्ते। अतः, काममोहौ परित्यज्य, पितृणां हिताय भार्यां समुपगच्छेत्। तृतीयां न स्पृशेत्, चतुर्थीं कदापि न स्पृशेत्। अनन्तरं, आप्लुत्य शुद्धवस्त्राणि धारयेत्। असंशयं, तस्य शुक्रं पितरः पिबन्ति। तृतीयचतुर्थदिने एवमाचरन्, अधमः पुरुषः भवति। यथाकालं सर्वासु स्त्रीषु सन्तानस्य हेतोः रमणं अनुमतं भवति। यो मोहात्क्रोधात् वा विरमति, स नीचः पुरुषः न प्रवर्तते। शृणु, पृथिवि, अन्यदपि वक्ष्यामि। ये मत्कर्मभिः युक्ताः, ते मम धाम प्राप्नुवन्ति। ज्ञानं योगः साङ्ख्यं च मनसः आश्रयणं विना न विद्यते। यः तु भक्तिमान् सन् यथाकालं प्रवर्तते, चतुर्थे दिने सम्प्राप्ते, शिरसः मलं स्नानेन विशोध्य, बुद्धिं चित्तं च शमयित्वा, तत्र मन्त्रं जपेत्— "देवि, मूलं गुह्यं अनन्तं मध्ये रजस्वलां देवि तुभ्यं नमः।" एवं रजस्वलाः स्त्रियः अस्य मन्त्रस्य प्रभावेन शुद्धाः भवन्ति। एवं, न स्त्री न च पुरुषः मलिनः भवति। सर्वे प्रतिदिनं, शुभे, मम चित्तानुगमनं कुर्वन्ति। ततः, एकचित्ताः सन्तः, इन्द्रियसंयमेन, ये स्त्रियः, पुरुषाः, नपुंसकाः च सदा एवं आचरन्ति, ते पुण्यश्लाघ्याः। अद्यापि, संसारे मग्नाः जनाः मां न जानन्ति। सहस्रशः मातरः पितरः, शतानि पुत्रदारा च, सन्ति। जगत् अज्ञानावरणं मोहसमाविष्टं च भवति। माता एका दिशं गच्छति, पिताऽपि अन्यां दिशं। भूतानि स्वकर्मभ्यः स्वस्थानेषु जायन्ते। एषा संगति मासवर्षपर्यन्तमेव, न चिरकालम्। यस्येदं सर्वं त्यागधर्मज्ञानं विहितम्, स भाग्यशाली। यः प्रातःप्रभाते एतद् प्रतिदिनं शृणोति, स मानवः पुण्यभाग्भवति। एषा, शुभे, परमा गुह्यविद्या मया ते कथिता। एवं श्रीवराहपुराणे दिव्यशास्त्रे 'गुह्यकर्ममाहात्म्य' नाम द्विचत्वारिंशदधिकशततमोऽध्यायः सम्पन्नः। अथ, मन्दारस्य माहात्म्यं punar वर्णयिष्यामि, शृणु मनसा, शुभे, अन्यां कथां। दक्षिणे जाह्नव्याः तीरे, विन्ध्यस्य शृङ्गे स्थितम्, तत्र त्रेतायां युगे, हे पृथिवि, रामः नाम महातेजाः आसीत्। स भगवान्नारायणवक्त्रात् धर्मकामः श्रुत्वा, धर्ममार्गे प्रवृत्तः।