यदि सा स्थितिः विद्यते, तर्हि भोजनस्य वा शरीरधारणस्य कृत्ये सति अपि, रजस्वला स्त्री दोषं न आप्नोति। सा रजस्वलाकाले अपि यद्यश्नाति, तदा अपि तस्याः किञ्चिद् दोषः न भवति। अहं पुरातनं, अनादिं, अनन्तं, अजातं, दिव्यं प्रभुं नमामि; रजस्वलाया यानि कर्माणि क्रियन्ते, तैः सा कदापि मलिनता न यान्ति। पञ्चमे दिवसे स्नानं कृत्वा, हे सुमङ्गले, सा पुनः स्वकर्माणि यथायोग्यं कुर्वन्ती, मनसा माम् एव सम्स्मरन्ती, मयि भक्त्या युक्ता भवति। तदा पृथिवी उवाच—कथं ताः स्त्रियः दोषात् जन्मबन्धनाच्च विमुच्यन्ते? श्रीवराहः प्रत्युवाच—मयि त्यागयोगेन, मम कर्मसु भक्त्या युक्तः, एकचित्तः, दृढव्रतः, मम योगेषु संन्यासयुक्तः, स दोषात् विमुच्यते। अथवा, यः परमं पदं इच्छति, स ज्ञानसंन्यासयोगेन अपि मुक्तिम् लभते। मनः, बुद्धिः, चित्तं च देहिनां वशे न स्यात्। समचित्ताः ये मां उपगच्छन्ति, ते न लिप्यन्ते, हे मनुष्याः। मयि समं चेतसि स्थिते, तस्य किञ्चित् कर्म नास्ति। यत्किंचित् कर्म करोति, तत् कमलपत्रमिव जले भवति। रात्रौ वा दिवा, क्षणमात्रं वा निमेषमात्रं वा, सदा दिवा च रात्रौ च, नानाविधानि कर्माणि कुर्वन्, जाग्रन् वा स्वपन्, शृण्वन् वा पश्यन्, पापिष्ठः चाण्डालः वा, धर्ममार्गात् भ्रष्टः ब्राह्मणः अपि, यज्ञकारी, सर्वधर्मविद्, ज्ञानतपसा विशुद्धः, ये मम कर्माणि कुर्वन्ति, हृदि मां शरणं गच्छन्ति, येषां मनः शान्तं तेषां, हे देवी, ते अपि मे प्रियाः। येषां तु मनः मोहवशात् भ्रमति, ते अधमाः दुःखं प्राप्नुवन्ति। ज्ञानं योगं परित्यज्य, एकचित्तः मां पूजयेत्। यः सदा मयि मनः स्थापयति, दृढव्रतः मां पूजयति, स एव, हे पृथिवि, मया पूर्वं सर्वं सृष्टम् इति विद्धि। एकचित्तः मां तुष्टुम् इच्छन्, तस्य पितरः दश पूर्वं च दशोत्तरं च मुच्यन्ते। कामं मोहं च परित्यज्य, पितॄणां कृते भार्यां समाश्रयेत्। तृतीयां न स्पृशेत्, न चतुर्थीं कदाचन। अनन्तरं जलस्नानं कृत्वा, शुद्धवस्त्राणि धारयेत्। तस्य पितरः शुक्रं पिबन्ति, नात्र किञ्चित् संशयः। यः तृतीयचतुर्थदिने एवं आचरति, स अधमः मनुष्यः। यथाकालं सर्वासां स्त्रीणां सह रमणं प्रजोत्पत्त्यर्थं अनुमोदितम्। यः तु क्रोधात् वा मोहात् वा विरमति, स अधमः न प्राप्नोति श्रेयः। अन्यदपि ते वक्ष्यामि, शृणु, हे पृथिवि। ये मयि भक्त्या कर्म कुर्वन्ति, ते मम धाम प्राप्नुवन्ति। ज्ञानं योगः सांख्यं च मनः आश्रित्य एव सिध्यन्ति, न तु मनसः विना। यः भक्तः सन् यथाकालं वसति, चतुर्थे दिवसे आगते, तदा शिरसः मलं स्नानैः शुद्धयेत्। ततः बुद्धिं च मनश्च शमयित्वा, हे पृथिवि, स्थित्वा, स भवति श्रेयस्करः।